Mijn laatste grote reis is voorbij. Ik ben namelijk met heel AFS van Bolivia naar Uyuni geweest waar er de grootste zoutvlakte is van de wereld en vele meren met speciale eigenschappen. Maar ik zal bij het begin eens beginnen.
Vrijdag de 27ste mei moest ik om 7 uur ’s morgens aan de Terminal klaarstaan (het busstation) om dan om half 8 te vertrekken naar oruro. Dit was ongeveer een reis van 4 uur. In oruro aangekomen gingen we al met zen allen ergens eten. Terwijl we aan het eten waren kwamen de AFS-ers van Santa Cruz, La Paz, Tarija, ... aan. Eigenlijk gewoon al de rest die nog moest komen. Na het eten gingen we naar het treinstation. Voor de eerste keer in een jaar zouden we nog eens op een trein gaan. De rit van de trein duurde zo een 7 uur en ik zal toegeven het was zeer gezellig en zoveel beter dan op een bus zitten. Toen we ’s avonds dan in Uyuni aangkwamen begonnen we toch te merken dat het een stukje kouder was. We werden naar ons hostal gebracht om onze koffers en rugzakken af te zetten en de kamers te verdelen. Rond 10 uur gingen we dan toch eens wat eten. In het restaurant konden we kiezen tussen 3 soorten soep of spaghetti. De meerderheid koos uiteraard voor spaghetti. Terwijl we aan het wachten waren op ons eten begonnen we wat spellen te spelen zoals: UNO (dat is hier ook zeer bekend), wat kaartspellen en dat spel met die ladders en slangen. De begeleiders kwamen ons opeens vragen of we wel een sleeping bijhadden ( slaapzak) maar aangezien niemand ons dat gezegd had of nergens op de gegeven papieren stond, had uiteraard niemand dat bij. We zouden afzien ’s nachts, dat was duidelijk. Om half 1 begon de keuken dan toch eindelijk het eten uit de keuken te brengen maar het volgende wat wij toen hoorde was dat er niet genoeg spaghetti was voor iedereen en dat een klein groepje nog wat langer moest wachten op het eten. Dat klein groepje was uiteindelijk de AFS-ers van Cochabamba omdat wij het verste van de keuken zaten. Om half 2 kregen wij dan uiteindelijk iets te eten maar niet wat we gevraagd hadden. We kregen wel wat pasta maar met champignonen en een witte saus. Na het eten gingen we terug naar het hostal om toch nog wat te kunnen slapen voordat we er weer uit moesten.
Zaterdag:
We stonden allen vroeg op zodat we optijd konden vertekken maar omdat we met zoveel waren had de keuken ook vertragen met het ontbijt te geven. Gevolg: we waren al een uur achter op schema. Toen iedereen gegeten had en we allen klaarstonden om te vertrekken moesten we nog even wachten op een jeep die te laat was omdat zijn auto niet wilde starten. Toen deze toch aankwam vertrokken we onmiddelijk naar onze eerste activiteit namelijk een kerkhof van treinen. We hadden er maar 10 minuutjes de tijd omdat we toch al zo laat waren en die 10 minuten vulde we goed met op
de treinen te klimmen en een fotoshoot te houden. Daarna moesten we terug keren omdat we onze koks nog moesten gaan ophalen en het water. Wat ervoor zorgde dat we al 2 uur achter op schema waren. Maar toen begon het echt. We gingen naar het Salar! De overgang van het zand naar de zoutvlakte gebeurde zeer vlug en we waren dus al snel omringd door alleen maar zout. Een ongeloofelijk prachtig zicht waar veel foto’s van gemaakt zijn. Als eerste gingen we kijken waar en hoe ze het zout ontginnen. Er worden tonnen zout ieder jaar
weggehaald van het salar wat op zich wel spijtig is maar je merkt er niks van als je op het salar zelf bent. De volgende halte was naar het eerste zouthotel dat er bestond op de salar. Zoals de naam al zegt een hotel alleen maar van zout. Maar ook echt alles: de muren, stoelen, tafels, bedden, ... Daarna reden we naar het eiland Incahuasi. Dit eiland is bedekt met gigantishe cactussen en met gigantis bedoel ik dan ook wel van 4 meter
groot ofzo. Na onze wandeling op het eiland stond het middageten klaar. Na het eten moesten we spijtig genoeg onmiddelijk al door omdat we anders niet voor het donker zouden aankomen aan ons ‘hotel’. Onze slaapplaats bevond zich niet op de zoutvlakte zelf maar terug op land en het was bijna compleet van zout gemaakt. De binnenmuren, tafels, stoelen en bedden wel maar de buitenmuren niet omdat de regen en de wind de muren gewoon zou vernielen na een bepaalde tijd. Na een heerlijk avondeten maakte we ons weer klaar om te gaan slapen maar dit keer ging ik toch wel slapen met een extra dekkentje, een trui en voor het eerst in men leven zover ik weet ook met kousen en nog een muts.
Zondag
Zelf had ik best wel goed geslapen maar er waren andere die toch wel last hebben gehad van de kou. Na het ontbijt gingen we nog naar een grot waar je een paar mummies kon zien en toen nam ik afscheid van de zoutvlakte want we zouden nu alleen nog maar op land gaan zijn. De volgende stop van die dag was (zoals ik het zou beschrijven) bij een zee van versteende lava. We waren namelijk al een hele tijd door een vallei van vulkanen aan het rijden. En doordat ik in de auto zat met de gids kregen we steeds interessante dingen te horen. Namelijk: je kan een vulkaan herkennen aan zijn kleuren, het heeft een rode, gele en wittere tint dan de andere bergen. Al de stenen die je tegenkwam waren van uitbarstingen van vulkanen. Ook kwamen we een paar heuvels tegen met zeer veel rotsen en dat waren dan vulkanen in worden. De kracht duwde de stenen omhoog maar op een moment stopte die stuwkracht en werd het juist geen vulkaan.
In ieder geval: de volgende stop was bij de árbol de piedra (boom van steen).
Er waren ook nog andere hoge rotsen waar we begonnen op te kruipen. Maar die foto’s heb ik momenteel nog niet maar zal ze zeker wel op mijn facebook eens posten. Maar ook toen moesten we weer snel door. De zon begon te zakken en er stond normaal nog een andere stop op schema. Toen we aan Laguna Colorada aankwamen waren we al te laat. De zon stond al te laag en er was niks meer te zien dus dat zou voor de volgende dag zijn. Toen we aan onze slaapplaats kwamen begon ik te beseffen dat ik het dit keer wel koud zou hebben. We waren door niks beschut en de kou en wind kon dus zijn gang gaan. Na het avondeten gingen velen al vroeg slapen maar ik en nog 10 andere mensen bleven nog wat op om een drinkspel te spelen zodat het wat minder koud zou zijn. Rond 3 uur gingen we toch slapen. Ook dit keer ging ik weer slapen met extra deken, kousen, muts en trui maar toen deed ik ook nog een sjaal en handschoenen aan in de hoop dat het wat zou helpen. Helaas, om het half uur werd ik weer wakker van de kou, mijn voeten waren aan het bevriezen. De volgende ochtend hoorde ik dat iedereen wel last heeft gehad van de kou.
Maandag
Onze laatste dag in Uyuni. Als eerste gingen we naar Laguna verde. Waar je normaal een groen meer zou zien. Alleen hadden wij niet zoveel geluk. De benodigdheden om het ook werkelijk groen te zien was wind en er was niks van wind aanwezeig. Dus de volgende stop was
Géiser de Sol de Mañana (geisers in de zon van de ochtend: ruw vertaald) Ook dit was zeer impressionant om te zien maar het stonk wel een beetje door de zwavel die mee naar buiten kwam. Na een korte stop daar gingen we naar Termas de Polques wat warmwaterbaden waren. Na een tijdje te twijfelen ging ik me toch omkleden en genoot ik van het heerlijke warm water. Het spijtige was dat er zoveel touristen waren. Dus persoonlijk vond ik het warmwaterbad van Potosi toch wel beter (zie 3 stedentocht). We gingen terug naar onze slaapplaats voor ons middag eten en toen ik eens wilde zien op mijn gsm of er bereik was vond ik deze niet. Jawel hoor ik ben gsmloos. Of ik het zefl verloren ben of iemand deze gepikt heeft zal een mysterie blijven. Achja: Onze laatste activiteit van die dag was Laguna Colorada aangezien we dat de vorige dag niet hadden kunnen doen.
We zagen in de verte al het rode water opduiken. Waarom was dit water rood? Awel bij dit meer was er niet meer dan zon nodig. Doordat de zon warm was kwam de rode plankton naar boven dat ervoor zorgde dat het water rood kleurde. En ja hoor, er waren ook flamingo’s te zien. Nadat we daar nog een leuke fotoshoot hielden moesten we terug naar Uyuni. Het zou namelijkl een lange reis worden en we zouden daarna nog moeten eten en om 2 uur ’s nachts zouden we de trein terug naar Oruro hebben. Alleen werd de rit terug naar Uyuni iets langer dan verwacht. Er waren constant problemen met de auto’s. Er hebben 2 namelijk hun banden moeten verwisselen, bij de ander was de rem half kapot en zo bleven er kleine problemen gebeuren. ’s Avonds laat kwamen we dan toch aan in Uyuni, we namen onze rugzakken van het dak af en gingen eten. Een half uurtje voordat we vertrokken besefte ik dat ik mijn zwemgerief en handdoek ik de auto vergeten was. Ik had deze namelijk achter in de auto gelegd omdat het nog nat was en ik het nergens anders kon stoppen. Ondertussen heb ik dit al aan AFS laten weten, het enige wat ik nu nog kan doen is hopen dat het nog tot Cochabamba geraakt voordat ik vertrek. Toen we gegeten hadden gingen we naar de trein en ’s morgens vroeg (dinsdag) kwamen we aan in Oruro. Daar kregen we te horen dat de taxi’s de straten waren aan het blokeren en dat het kon zijn dat we nog tot ’s avonds laat in oruro zouden zijn. Maar dit keer hadden we geluk. Er was 1 bus die wel vertrok naar Cochabamba en rond half 4 was ik terug thuis en was mijn laatste reis in bolivia gedaan. Ik heb er serieus van genoten en ik zou het zonder twijfel een 2de keer doen. Ik heb zoveel mooie en impressionante dingen gezien gehad. Als iemand ook maar ooit in de buurt van Bolivia komt is Salar de uyuni een grote aanrader.
de treinen te klimmen en een fotoshoot te houden. Daarna moesten we terug keren omdat we onze koks nog moesten gaan ophalen en het water. Wat ervoor zorgde dat we al 2 uur achter op schema waren. Maar toen begon het echt. We gingen naar het Salar! De overgang van het zand naar de zoutvlakte gebeurde zeer vlug en we waren dus al snel omringd door alleen maar zout. Een ongeloofelijk prachtig zicht waar veel foto’s van gemaakt zijn. Als eerste gingen we kijken waar en hoe ze het zout ontginnen. Er worden tonnen zout ieder jaar
weggehaald van het salar wat op zich wel spijtig is maar je merkt er niks van als je op het salar zelf bent. De volgende halte was naar het eerste zouthotel dat er bestond op de salar. Zoals de naam al zegt een hotel alleen maar van zout. Maar ook echt alles: de muren, stoelen, tafels, bedden, ... Daarna reden we naar het eiland Incahuasi. Dit eiland is bedekt met gigantishe cactussen en met gigantis bedoel ik dan ook wel van 4 meter 
groot ofzo. Na onze wandeling op het eiland stond het middageten klaar. Na het eten moesten we spijtig genoeg onmiddelijk al door omdat we anders niet voor het donker zouden aankomen aan ons ‘hotel’. Onze slaapplaats bevond zich niet op de zoutvlakte zelf maar terug op land en het was bijna compleet van zout gemaakt. De binnenmuren, tafels, stoelen en bedden wel maar de buitenmuren niet omdat de regen en de wind de muren gewoon zou vernielen na een bepaalde tijd. Na een heerlijk avondeten maakte we ons weer klaar om te gaan slapen maar dit keer ging ik toch wel slapen met een extra dekkentje, een trui en voor het eerst in men leven zover ik weet ook met kousen en nog een muts. 
Er waren ook nog andere hoge rotsen waar we begonnen op te kruipen. Maar die foto’s heb ik momenteel nog niet maar zal ze zeker wel op mijn facebook eens posten. Maar ook toen moesten we weer snel door. De zon begon te zakken en er stond normaal nog een andere stop op schema. Toen we aan Laguna Colorada aankwamen waren we al te laat. De zon stond al te laag en er was niks meer te zien dus dat zou voor de volgende dag zijn. Toen we aan onze slaapplaats kwamen begon ik te beseffen dat ik het dit keer wel koud zou hebben. We waren door niks beschut en de kou en wind kon dus zijn gang gaan. Na het avondeten gingen velen al vroeg slapen maar ik en nog 10 andere mensen bleven nog wat op om een drinkspel te spelen zodat het wat minder koud zou zijn. Rond 3 uur gingen we toch slapen. Ook dit keer ging ik weer slapen met extra deken, kousen, muts en trui maar toen deed ik ook nog een sjaal en handschoenen aan in de hoop dat het wat zou helpen. Helaas, om het half uur werd ik weer wakker van de kou, mijn voeten waren aan het bevriezen. De volgende ochtend hoorde ik dat iedereen wel last heeft gehad van de kou.
Géiser de Sol de Mañana (geisers in de zon van de ochtend: ruw vertaald) Ook dit was zeer impressionant om te zien maar het stonk wel een beetje door de zwavel die mee naar buiten kwam. Na een korte stop daar gingen we naar Termas de Polques wat warmwaterbaden waren. Na een tijdje te twijfelen ging ik me toch omkleden en genoot ik van het heerlijke warm water. Het spijtige was dat er zoveel touristen waren. Dus persoonlijk vond ik het warmwaterbad van Potosi toch wel beter (zie 3 stedentocht). We gingen terug naar onze slaapplaats voor ons middag eten en toen ik eens wilde zien op mijn gsm of er bereik was vond ik deze niet. Jawel hoor ik ben gsmloos. Of ik het zefl verloren ben of iemand deze gepikt heeft zal een mysterie blijven. Achja: Onze laatste activiteit van die dag was Laguna Colorada aangezien we dat de vorige dag niet hadden kunnen doen. 
