Mijn verhaal begint op de 24ste november. Ik had beslist om niet naar de graduation te gaan aangezien mijn ouders belachelijk veel moesten betalen en ik zelf ook nog een kleed moest kopen. Zo een mooi chique kleed kan hier over 250 dollar kosten!
De 24ste kreeg ik dus bezoek van 2 andere afsers die me kwamen overtuigen om dan toch te gaan aangezien ze wat dingen hadden gehoord. Blijkbaar was mijn papa niet zo blij met dat ik niet wilde gaan omdat hij dacht dat andere mensen zouden denken dat zij het te duur zouden vinden. Hij had dus gebeld naar een oude vriend van hem wat toevallig (?) de papa is van Eva, een andere AFSer. Die had dat dan tegen de mama gezegd en de mama tegen Eva om te vragen of ze mij toch niet kon overtuigen.
Na een tijdje gepraat te hebben was ik nog steeds niet overtuigd. De reden waarom ik dan toch had toegegeven was omdat mijn mama niet ophield met te praten hoe spijtig ze het vond dat ik niet ging. Iedere keer begon ze er opnieuw over hoe het zou zijn en dat het fijn zou zijn. Uiteraard heb ik met tegenzin toegegeven. Ik deed het niet voor mezelf maar eerder voor mijn ouders die er meer zin in hadden dan mij.
Donderdag de 25ste gingen we dus op jacht naar een kleed voor me aangezien het feest de dag erna al was. Geen idee naar hoeveel verschillende winkels we zijn gegaan of hoeveel jurken ik heb gepast. Ik heb spijt dat ik ze niet heb geteld. Die dag kwam ik zeer lelijke, mooie en duren jurken tegen. Op het eind van de dag had ik dan 2 jurken gezien die me wel aanstonden en de volgende dag zou ik dan uiteindelijk kiezen.
Één jurk was een zeer mooi groen wat meer een oude stijl had van vorm. Het was strak vanboven maar werd op het juiste moment breder voor de prijs van 230$! Het 2de kleed was dan het kleed wat ik uiteindelijk heb gekozen. Zwart vanboven en de rest wit met grijs/zwarte rozen. Toen we terug thuis kwamen moesten mijn mama en ik ons serieus haasten aangezien we optijd op school moesten zijn voor het gedoe met de toga en het hoedje met het touwtje en uiteraard het diploma.
Toen we op school aankwamen waren ze juist begonnen met het afroepen van de afgestudeerden. Na 70 andere mensen was het dan uiteindelijk de beurt van mij. Je moest samen met je papa naar voren lopen, op het einde een kus en/of knuffel geven, het podium opgaan, diploma in ontvangst nemen en gaan staan bij de rest. Daar stond ik dan samen met al de rest voor zeker een uur. Ik geloof dat ieder meisje wel pijn had na zolang op hoge schoenen te staan. Na al de toespraken mochten we dan een voor een het podium weer af gaan en kregen we ons jaarboek. Mijn familie en ik zijn naderhand nog wat gaan eten waar mijn papa wat vrienden is tegengekomen en daar hebben ze dan tot half 2 zitten drinken. Mijn mama, broertje, zusje en ik konden niet wachten om naar huis te gaan.
26 november: Weer vroeg opstaan om mijn kleed te gaan kopen, wat juwelen die erbij passen en voor de rest van de dag wat rust. 's Avonds voor het feest haar weer laten doen bij de kapper, nagels laten verven en aankleden voor het feest. Aangekomen op het feest werden weer alle afgestudeerde afgeroepen op de dansvloer, toen iedereen er was een wals met de papa en naderhand gingen we dan eten. Om mijn ouders blij te maken ben ik zoveel mogelijk van de tafel weggebleven heb ik zelfs wat gedanst. Ook die dag had ieder meisje weer pijn aan haar voeten want na 12 uur kon je bijna niemand nog zien met haar hoge schoenen. Ofwel liepen ze gewoon rond op blote voeten, ofwel hadden ze de schoenen veranderd naar sandalen of dergelijke. Na dit feest was er nog een feest maar alleen voor ons en niet voor de ouders, wat dus eigelijk veel drinken betekend. Helaas kon ik er zelf niet naar toe. De volgende dag zou ik moeten opstaan om 7 uur zodat ik om 8 uur stipt aan de IC norte was om opnieuw te vertrekken naar Chapare. Maar dit keer met AFS zelf. Om 5 uur lag ik dan eindelijk in mijn bed, doodop en genietend van de 2 uurtjes slaap.
Ik kan je zeggen dat het echt geen pretje is. Eerst ruikt ge een vreemd iets, daarna begint ge neus te prikken en al snel beginnen je ogen pijn te doen en te tranen, zo fel dat je zelfs even niks kunt zien. 
