Het verhaal van mijn doos 2.

Lang, lang geleden op een 24ste november stuurde mijn mama een pakje op van 5 kilo naar Bolivia. Een maand later ben ik ongeduldig aan het wachten totdat dit zogenaamd pakje zou aankomen. De dagen streken voorbij en nog steeds geen woord van het pakje. Een beetje ongerust en niet tevreden ging ik naar de correo om te vragen naar mijn pakje. 'No esta.' zij de vrouw aan de informatiebalie. 'Y no es en Bolivia?' vroeg ik. 'No esta.' Zij de vrouw opnieuw. Teleurgesteld ging ik terug naar huis. Twee dagen later, na mijn charangoles, ging ik nog eens naar correo om te vragen of het al was aangekomen. 'No esta.' Zij de vrouw opnieuw. Weer ging ik een beetje bedroefd naar huis. Weken gingen voorbij en iedere keer zij de vrouw 'No esta.' De 18de januari gaf ik het nog eens een kans. 'No esta!' zij ze opnieuw. 'Debes espera.' Ik vond dat ik al genoeg had gewacht en ging niet langer meer bedroefd naar huis maar eerder een beetje kwaad. Diezelfde dag kwam er een vreemde man aan de deur. Nieuwsgierig stond ik aan het raam te kijken wat deze man wilde. 'Maren, tu caja esta en coreo!' zij mijn mama toen ze binnen kwam. Verbaast ging ik naar onder en inderdaad, mijn mama had een papiertje in de hand waar opstond dat er een pakje was aangekomen. Helaas was het alleen al in de middag en gingen de mensen van de correo naar huis om te eten. De klok tikte traag voorbij en toen het eindelijk half 3 was stond ik klaar om naar de correo te gaan. Ik stapte in de eerste micro die langskwam en was in correo 20 minutjes later. 'Mi caja esta aca?' vroeg ik. 'Si, aqui!' en de vrouw gaf me mijn doos. Vol vreugde ging ik naar de straat om naar mijn oma te gaan. Maar wacht! Deze doos is wel vrij licht om 5 kilo te zijn! Ik keek naar het adres en er stond: Dijkweg. De doos bleek van mijn tante te zijn. Nog steeds zeer blij dat er een pakje is aangekomen maar en beetje teleurgesteld dat het niet van thuis was ging ik naar mijn oma’s thuis. In het pakje ondekte ik heerlijke chocolade en een stuk chocolade dat ooit eens de letter M was. Verder vond ik ook nog een leuke puzzel en een nieuw uitbreidingsspel van Sims.

Als dat niet mooi verteld is. Zoals ik al zij, was de letter M niet meer de letter maar een gesmolten en daarna terug hard geworden chocolade met de vorm van het doosje waar het in zat. De smaak zal nog steeds hetzelfde zijn dus alles oke.

Charango

Nadat ik mij de maandag had ingeschreven om charango te leren had ik woensdag al mijn eerste les. Toen de les gedaan was deden mijn vingers uiteindelijk wel een beetje pijn maar dat hoord erbij. Momenteel heb ik betaald voor 1 maand en wie weet na die maand doe ik nog verder en ga ik zelfs mijn eigen charango kopen. Het enige probleem dan is: Hoe krijg ik dat terug mee naar huis?



Wat is een charango?: Een charango is een typisch instument van zuid amerika. Het is vijfkorig (5 x 2 snaren) in de stemming E A E C G. Oorspronkelijk werd het gemaakt van de rug van een gordeldier, omdat de bevolking de vaardigheid miste om de Spaanse vihuela, die van hout was gemaakt, na te bouwen.