Zenuwen

Gisteren heb ik een aantal van mijn vrienden het spel Zenuwen geleerd en het sloeg onmiddellijk aan. Wat me opviel was dat de meisjes het sneller leerden dan de jongens en daardoor ook steeds wonnen.

De onredelijkheid van mijn mama

- We hadden met de belgen eens afgesproken om iets te koken en ik zou voor het dessert zorgen. Thuis had ik dus chocomousse klaargemaakt in de voormiddag. Na het middageten thuis dachten mijn broertje en zusje dat ik dat voor thuis had gemaakt dus toen zei ik dat het voor 's avonds met mijn vrienden was. Toen ik alles in een potje deed liet ik wat over voor hier thuis maar toen zei mijn mama dat ik alles moest meenemen omdat ik had gezegd dat het niet voor hun was. Wat dus niet waar was, ik had gezegd dat het voor mijn vrienden was en niet dat ze er niks van mochten hebben. Daarna zei ze ook nog eens dat ik niks in de keuken mocht maken als er niet ook iets voor haar kinderen was.

- Sinds een maand mag ik mijn laptop niet meer tegelijk met de tv gebruiken omdat dat teveel elektriciteit zou kosten. Wat doen haar kinderen: Ze zetten de tv aan op de kamer van mijn broertje, kijken even en gaan dan op de gang spelen zonder de tv uit te zetten of de ene gaat naar de kamer van mijn ouders om daar iets anders te zien en na een tijdje volgt de ander zonder de tv op de andere kamer uit te zetten. Wat ook een gewoonte is, is om het licht aan te doen maar nooit uit te doen wanneer ze de kamer uitgaan. En daar zegt mijn mama dan nooit iets op.

- Ze zegt tegen mij dat ik nooit weg ga, dat ik teveel op mijn laptop zit, steeds om mijn bed ben en dat niks me interesseerd. Ik geef toe dat ik toen ik nog op Anglo Americano zat eigenlijk nooit weg ging. Gewoon omdat ik daar geen vrienden had. Maar nu ik op het unif zit ben ik al vaker weggeweest dan ik in heel de tijd dat ik op het middelbaar zat hier. Ge moogt ook raden wat zij heel de week doet: Ze poetst heel het huis 2 keer en bijna iedere dag na het middageten gaat ze slapen. D enige keer dat ze weggaat is in het weekend wanneer mijn papa er is en dan is het zelfs nog niet iedere week.


Maar ja, wat doe ik eraan.

Handschoenen

Een leuke nieuwe aanwinst voor de komende koude winters in Belgie!

Pasen

Pasen was wel een kleine terleurstelling. Al weken lagen de chocolade eitjes in de winkel klaar en toen ik vroeg aan mijn papa of ze hier ook eitjes moesten zoeken zei hij van wel. Daardoor ben ik waarschijnlijk teveel gaan verwachten. Zondagochtend stond ik dus op en het einige wat te vinden was waren de paar eitjes die ieder had gekregen op zijn kamer. Voor de rest van de dag gebeurde er niks speciaal. Er kwam wat familie eten maar dat gebeurd wel vaker op zondag.

Ik kijk er nu al weer naar uit om volgend jaar misschien iets te mogen zoeken of zelf de eitjes te verstoppen bij mijn oma.

Wafels

De zaterdag had ik zoals normaal weer les maar rond 12uur laat Eva me opeens weten dat ze wafels aan het maken was en ipv naar de volgende les te gaan heb ik me bij haar thuis leuk geamuzeerd met wafels te helpen maken.

El Cristo

Omdat er gisteren (vrijdag) geen les was ben ik voor de 2de keer naar El Cristo geweest. (Dat groot wit beeld van Jezus dat op een berg in Cochabamba staat.) Om half 9 stond ik op zodat ik om half 10 op de afgesproken plak was. Ik ben namelijk met 2 vriendinnen van school geweest. Terwijl ik aan het wachten was op de Plaza (plein) kwam een van de straathonden om wat aandacht vragen.
Aangezien ik toch niks beters te doen heb begon ik hem wat te aaien en heb ik hem Mani genoemt. Wat eigenlijk apennoot betekend maar ik vond het wel leuk klinken voor een dier. Toen Yessica en Kiara waren aangekomen gingen we samen verder maar die hond kwam mee. Maar helaas, aangezien we besloten hadden om met de trappen naar boven te gaan kon de hond niet mee en lieten we hem achter.

Het was zeker in de 30° en geen enkele wolk te zien aan de hemel, dat maakte onze trip naar boven niet gemakkelijker. Maar met rustig naar boven te gaan en af en toe een kleine pauze te nemen ging het goed. Een uurtje later stonden we dan ook boven. We genoten van het uitzicht en namen nog wat foto’s.
Daarna gingen we in El Cristo zelf omhoog. Je kon tot aan de schouders gaan en van daar kon je uit kleine gaten foto’s maken en van het prachtige uitzicht genieten.

Toen we terug onder waren, en dit keer met de liften, namen we afscheid en ging ik ook naar huis. Maar natuurlijk kwam ik thuis aan en was er niemand. Na gebeld te hebben wist ik waar ze waren en omdat ik nog steeds in de wandelbui was, was ik een 40-tal minuten onderweg voordat ik bij mijn neef zijn thuis aankwam.

Een zeer sportieve dag kunt ge welk zeggen.

Een weekje vakantie

Sinds vorige week vrijdag zijn er geen lessen meer geweest in het unif. Van de vrijdag en zaterdag was ik zeker omdat ik toen steeds aan een vriendin heb kunnen vragen. Maar op maandag en dinsdag had ik les om kwart voor 7 's morgens les en dan belt ge iemand niet wakker. Dus ik beide dagen naar het unif om dan voor een gesloten poort te staan. Toen ik dinsdag terug was zeiden ze dat ik de 'noticias' moest kijken op tv. Ik heb toen gezegd dat ik dat niet versta omdat ze te snel praten voor mij. Mijn mama vond het maar 'raar' Waarschijnlijk denkt ze gewoon dat ik te lui ben om te kijken. Zij denkt echt dat ik alles versta van wat ze zeggen. Als andere vragen hoe mijn Spaans is zegt zij ook steeds dat het heel goed is terwijl ik altijd zeg dat het wel meevalt. Ik denk dat ze soms gewoon vergeet dat ik nooit perfect spaans ga praten omdat het niet mijn geboortetaal is.
In ieder geval: Vandaag (woensdag) had ik weer gebeld naar mijn vriendin en weer zei ze dat er geen lessen waren. 5 Minuten later komt mijn mama binnen en zegt ze dat er wel lessen zijn wat dat hadden ze op tv gezegd. Zelf geloofde ik er niet veel van maar om haar gelukkig te maken ging ik toch maar naar het unif. Onderweg moest mijn bus omweg maken omdat studenten de weg aan het blokeren waren. ik wist al genoeg: Geen les. Maar voor alle zekerheid ging ik toch maar naar mijn eigen unif om weer voor een gesloten poort te staan. 3 Kwartier lang was ik bezig met het zoeken naar mijn bus naar huis. Ze waren namelijk ergens anders op de straat nog aan het blokeren waardoor mijn bus omweg moest maken maar ik wist niet langs waar. Toen ik eindelijk thuis was moest ik nog eens 10 minuten aan de deur wachten omdat mijn mama in de douche stond.


Waarom en voor hoelang dat er geen unif is weet ik niet.

Nog maar 81 dagen en verminderend.

Nog maar 81 dagen in Bolivia. Dat kan niet zijn, dat klopt niet. Zo gaat het in mijn hoofd maar het is werkelijkheid. Mijn zus van België zei dat mijn mama al had gezegd dat ik al eens moest beginnen te kijken om dingen op te sturen naar België. Mijn eerste gedacht was dat het daar nog veel te vroeg voor was. Het zijn nog 3 maanden?! Maar zelfs dat niet meer. Het zijn nog maar 2 maanden en een half. 'Maar?! ik ben pas naar unif aan het gaan, nieuwe vrienden aan het maken, ik wil nog naar Salar de Uyuni gaan en naar Machu picchu!' Maar de tijd begint te korten en het begint vaker tot me door te dringen. Het komt vaker in mijn hoofd dat het nog maar 81 dagen zijn tot afscheid. Afscheid van een geweldig mooi land, van een hele nieuwe familie en een nieuwe vriendengroep. Afscheid van een 2de leven zou je kunnen zeggen.

Maar op een andere manier denk ik ook vaak: Nog maar 81 dagen totdat ik thuis ben, mijn echte familie weer zie, mijn vrienden weer zie daar, dat ik kan beginnen met hogeschool. Dat ik al mijn verhalen kan vertellen van hier, dat ik weer kan gaan zingen en dat ik weer naar jong leut kan gaan.

Nog maar 81 dagen ...