22-09 -> 26-09

Het verhaal van mijn pakje: De woensdag was mijn pakje in Correo aangekomen van thuis wat de 23ste augustus was opgestuurd. De donderdag kregen we daar thuis een bericht van en na het mijn lessen in de namiddag gingen we dus naar Correo om mijn pakje op te halen. Wanneer we daar waren zeiden ze dat we twee kopies van mijn paspoort nodig hadden en nog een bepaald papier. Vrijdag gingen we dus terug met alles wat gevraagd was. Toen begonnen ze opeens te zeggen dat we vanal ander papierwerk nog moesten doen omdat het pakje meer weegt dan twee kilo. Maandag gingen we dus weer terug. Toen zeiden ze dat het nog steeds niet ging omdat die persoon vergeten was dat ze nog een kopie nodig hadden van mijn paspoort. Ik weet niet waar het aan ligt, gewoon omdat ik het ben, een buitenlander of dat het echt aan het postkantoor en Bolivia ligt. Nu ben ik dus al een maand en zes dagen aan het wachten op mijn pakje.

Dan nu het verhaal van ziek zijn: Na een moeilijke nacht met last van mijn maag doe ik een poging naar school te gaan. Wanneer we op school zijn komen we te weten dat het de verjaardag van onze directeur is. We moesten alleen verzamelen op de overdekte speelplaats waar de band van de school Happy Birthday speelde en andere liedjes. Onze directeur was samen met een leerkracht op de liedjes aan het dansen voor de hele school. Aangezien het nog steeds niet zo goed ging met me ben ik naar huis gegaan waar ik de rest van de dag in en op bed had gelegen.
tot en met de vrijdag macht ik niks anders eten en drinken dat soep en water of thee. Zaterdag was ik dan ook super blij toen ik weer normaal mocht eten.

Zaterdag hadden Valentina en Lalito weer beiden een voetbalwedstrijd maar dit keer hebben ze me laten uitslapen. Rond half 12 komen ze dan thuis maar zonder Lali die op een verjaardagsfeestje was. Samen gaan we iets eten en daarna gingen we zwemmen in Country Club. Zondag was het ook weer een rustige dag. Mijn mama thuis was jarig en ik probeerde dus te bellen. Na een paar pogingen was dat dan toch gelukt. Voor de rest van de dag gingen we weer zwemmen maar dit keer met Lali. 's Avonds waren er een aantal vrienden/familie van mijn ouders bij ons thuis die uiteindelijk pas rond 11 en wat zat door gingen.

samenvatting van 18,19,20-09-10

De zaterdag was er een verjaardagsfeestje van een nichtje. een verjaardagsveestje met: clowns, lekkere taart, voor ieder kind een zakje met snoep van pucca en een piñata. Nadat bijna alle kinderen weg waren en de clowns hun show voorbij was ging een van hen tafelvoetbal spelen. Best wel een grappig zicht!


Later die dag moest Lalito nog een voetbalwedstrijd spelen en 's avonds zijn we nog eens gaan bowlen.

De zondag middag zijn weer eens bij familie gaan eten en 's avonds was er een verassingsverjaardagsfeest voor een tante. Er was ook zo een mexicaans groepje dat zong en weer was er een super grote taart.

Maandag: er was op school geen les omdat het morgen de dag van de student is. Wel moesten we naar school gaan. Van iedere klas hadden een aantal leerlingen een dansje en daar moesten we dus naar kijken. De rest van de dag hadden we vrij. Om 5 uur hadden we met AFS afgesproken om een soort pas te krijgen. Naderhand zijn we nog een ijsje gaan eten bij Globos.

17-09-10

Op school was zoals vaak weer niet veel te beleven maar na school kwam Eva bij ons eten omdat we na het eten naar Correo gingen.
Terwijl mijn mama uitlegde hoe we de bus moesten nemen reed deze net voor ons voorbij en besloten we maar met taxi naar Correo te gaan. Pas in de taxi merken we dat we de brieven thuis zijn vergeten, de brieven waarvoor we speciaal naar Correo gingen. Besloten om gewoon een andere keer terug te gaan gingen we maar verder om gewoon op pakjestocht te gaan.
We zagen wel steeds mooie dingen maar ik had ook steeds het gevoel dat we werden afgezet.
Wanneer we een taxi aanhielden om terug naar huis te gaan deden we dat een beetje zonder kijken waardoor we een taxi kregen die ieder moment uit elkaar kan vallen.

15-09-10

Na bijna een week geen school meer te hebben vind ik het vreselijk om daar weer te zitten. Gewoon zitten, wachten en niks doen. Wanneer er dan eindelijk pauze is spreek ik met een paar vriendinnen af om na school naar de film te gaan.
De bioscoop hier werkt iets anders dan thuis. De films hebben hier elk een verschillend uur dat ze beginnen. Je kan heel de dag door een kaartje kopen voor het uur dat je wilt gaan. Vandaag was het dan ook nog eens 2 voor 1, dit is iedere woensdag. We besloten om inception te gaan zien. Ik ga niks verklappen voor als er nog een aantal zijn die de film willen zien maar het is zeker een aanrader.

14-09-10

Vandaag is het dus de verjaardag van Cochabamba. Hoeveel jaar het nu is weet ik eigenlijk niet. We hadden vandaag dus geen school. Thuis sliepen we uit en gingen naderhand rond de middag met een deel van de familie ergens iets eten. Bij de 3de poging vinden we een restaurant waar er wel genoeg eten was voor ons allen.
Het was een restaurant achter iemand zijn thuis waar een overdekte plaats was. Als je naar achter liep zag je opeens aan je linkerkant een aantal wasdraden hangen waar vlees aan hing, vlees met vliegen... jamie.

13-09-10

Omdat het morgen de 14de september is (wat de dag van de viering van Cochabamba is) was er vandaag een parade voor de laatstejaars van alle scholen. Door hoor ik dus bij. Om half 8 werd ik wakker gemaakt terwijl ik om 8 uur al aan Av. Heroinas moest zijn. Met mijn nieuwe broek, schoenen en de T-shirt die ik al had gingen we naar de afgesproken plaats. We komen er aan rond kwart na 8 en nog steeds ben ik een van de eerste mensen. Tuurlijk, 8 uur in boliviaanse tijd is half 9 of 9 uur.
Wanneer we dan aan het marcheren waren merk ik voor een tweede keer dat met nieuwe schoenen een iets langere afstand wandelen nog steeds geen goed idee is.
De parade was al gedaan rond half 11 en voor de rest van de dag hadden we allen vrij. Een aantal van de klas gingen salteñas eten maar de zaterdag was ik er een beetje ziek van geworden en had ik daar dus geen zin in.
Aangezien ik voor de rest niemand te bereiken kreeg gin ik met mijn familie (wij thuis en mijn oma + neefje en tante) ergens eten en daarna naar het huis van mijn oma. Mijn mama ging slapen ik keek wat tv en de andere waren aan het spelen.

12-09-10

Het was een zeer rustige dag, rond 2 uur gingen we naar La Cancha om mijn broek van school te kopen aangezien ik die morgen nodig ga hebben voor de parade van de laatstejaard. Nadat we een broek gevonden hadden gingen we naar Country Club om te gaan zwemmen. Het water was zalig warm ofwel kwam dat gewoon door de wind... Toen we gingen douchen dach ik eraan dat ik geen shampoo of dergelijke bij had. Maar zodra ik de douches zag, zag ik dat er een ingebouwd apparaat was voor zeep en shampoo. Zo een luxe heb je zelfs nog niet eens in België.
Na Country Club gingen we nog snel schoenen kopen die bij mijn uniform horen.

11-09

Vandaag gingen we terug naar huis. Rond 10 uur 's morgens vertrokken we naar Cochabamba. Wanneer we in Oruro aankwamen was het na middag en dus gingen we iets eten. Maar: Doordat het in La Paz steeds van koud naar warm ging ben ik verkouden geworden en dat + de rijstijl van mijn papa heeft mijn eetlust laten verdwijnen. Uit beleefdheid eet ik een beetje groenten en hou ik het daarbij. Mijn papa begreep echter alleen de woorden: 'No tengo hambre' niet wat dus 'Ik heb geen honger' betekend. Hij bleef me steeds maar iets aanbieden en mijn mama moest dan steeds zeggen dat ik geen honger had. Uiteindelijk was het nog wel grappig.
Naderhand in de auto voelde ik me helaas nog erger. Ik werd al misselijk bij het denken aan eten.
Blij dat we verder naar huis gingen probeerde ik wat te slapen in de auto. Wat bleek nu, we gingen nog niet naar huis, we gingen naar een mijn in Oruro. Oruro is bekend om zijn mijnen, je kan er vele vinden met veel verschillende gesteentes zoals bijvoorbeeld zilver.
Wat ik wel wat vreemd vond was dat de ingang van de mijn in een kerk was... In de mijn bevond zich ook een beeld wat 'El tio' word genoemd (Tio betekend oom). De mensen moesten eerst aan hem toestemming gaan vragen om in de mijn te mogen werken.

10-09-10

We stonden vandaag op om 4 uur om Rena naar het vliegtuig te brengen. La Paz was nog steeds zo rustig, vredig en donker. Terwijl we steeds meer omhoog gingen uit de vallei zagen we steeds meer van het verlichte la paz.
Wanneer het zo ver was om afscheid te nemen van Rena moest ik toch wel even huilen. Voor mijn familie was het natuurlijk ook moeilijk maar voor hen is het : 'We zien haar volgend jaar weer.' voor mij is het 'Wanneer ga ik haar terug zien?' Wanneer ik terug in België ben is zij nog voor een paar weken in Duitsland, maar ze woont dan in Hamburg wat niet echt al te dicht bij België ligt.
Nadat we het vliegtuig hebben zien vertrekken gingen we terug naar het hotel om wat te slapen. Voor middag eten gingen we dit keer niet naar het multicenter maar naar megacenter. Het multicenter is te vergelijken met het cinecenter in Cochabamba maar 'iets' groter. (Cinecenter is dus een bioscoop met een 10 eetwinkeltjes, een paar gewone winkeltjes en een gamezone.) Het megacenter is zeker zijn naam waardig. Je hebt er: een bioscoop, 30tal eetwinkeltjes, een moderne bowlingbaan, veel kleine winkeltjes, gamezone, supermarkt en er komt nog meer aangezien ze boven nog aan het werken waren.
Nadat we gegeten hadden gingen we naar de bowling. De bowlingbaan in Cochabamba is niks vergeleken met deze. Ze zijn ten eerste al zeer hygienisch over hun schoenen. Iedereen die schoenen gebruikt van de bowling moest eerst nog eens andere kousjes over die van uw eigen doen. Wanneer we wilde spelen moesten we eerst nog onze bal nemen en deze werd ons geadviseerd en gehaalt. Het spel was zo geprogrameerd dat de rails alleen omhoog kwamen bij Valentina en Lali. Tijdens het spelen kwam er zelfs iemand van de bowling naar mij om te zeggen hoe ik mijn bal moest gooien. Zelf vond ik het eigenlijk niet fijn, de betweter.
Na de bowling gingen we niet terug naar huis maar naar ... de dierentuin! En je zult nooit raden welke dieren je o.a kon zien: witte duiven en ganzen.

Naast de dierentuin was er een terein voor quads achtige dingen en paardrijden. En ja, na de dierentuin gingen we naar daar en hebben we ons goed geamuzeerd op de quad achtige dingen.

9-09-10

Rond half 7 staan we allen op en maken we ons klaar voor de trip naar La Paz. Een aantal vriendinnen van Rena komen nog snel afscheid nemen voor de school begint. Rond half 9 komt onze papa thuis en vertrekken we naar La Paz. Normaal zou zo een rit een 8 uur duren maar met de rijstijl van mijn papa zullen we er zeker in 6 uur zijn. Zodra we tussen de bergen kwamen moesten we alleen onze riem aandoen wat ook de eerste keer is.
Terwijl we door Bolivia rijden komen we de mooiste landschappen tegen. Wanneer we dan eindelijk in La Paz aankomen gaan we iets eten in het multicenter.
De rest van de dag moesten we nog een aantal dingen doen voor Rena voordat ze vertrok en ik krijg meer te zien van La paz.

8-09-10

Het was woensdag wat betekend geen lessen in de namiddag. Tijdens socio is onze leerkracht wel op school maar niet aanwezig tijdens de les. Ik hou me dus maar bezig met het uit te leggen hoe je een rubik moet oplossen terwijl de jongens opeens een zeer raar spel beginnen te spelen. Een van hen gaat tegen een muur staan met zijn rug, een ander gaat met zijn hoofd tussen die zijn benen en tussen die zijn benen komt het hoofd van een ander. Terwijl zijdaar zo staan springen de andere op hun rug. Wanneer ze er allemaal op zitten moeten ze zo een aantal seconden blijven en dan wisselen ze van plaats en begint het opnieuw.
Na school ging ik voor het eerst alleen naar de winkel en alles ging goed. Wanneer ik terug thuis was zeiden ze me dat we morgen allemaal naar La Paz zouden gaan in auto om Rena weg te brengen en we zouden zaterdag terug komen.
Wat later gingen we nog een naar de zaak van een tante die bijna failliet is waar ik een typisch boliviaans koekje krijg.
Vandaag ging ik niet voor het eerst alleen naar de winkel maar nam ik ook een taxi alleen. Eva en Jessica (AFSers) hadden spaghetti gemaakt en beide hun klassen uitgenodigd. Persoonlijk vind ik de spaghetti van thuis toch beter maar wat wilt je, we zitten hier aan de andere kant van de wereld waar alles zo een beetje anders is. Alles ging goed en het was echt een gezellige avond totdat een aantal van de klas van Jessica in het zwembad van het appartementsgebouw gingen zonder toestemming. De portier/bewaker was natuurlijk kwaad waardoor de avond in een minder goede stemming eindigde.

5-09-10

Op de eerste zondag van september is er hier een autoloze dag in Cochabamba. Rond de middag vertrokken Rena en ik al wandelend naar een vriendin. (Met de fiets zou natuurlijk veel gemakkelijker zijn maar we hebben hier maar 1 fiets en daar deed de ketting niet echt goed van mee.) Nadat we bij Davi aankwamen gingen we terug naar ons thuis. Onderweg kwamen we nog 2 andere vriendinnen tegen (Mariana en Luli)die ook naar ons thuis aan het wandelen waren.
Het wandelen zou niet zo erg zijn als ik die dag niet besloten had om nieuwe schoenen aan te doen. Natuurlijk zijn er toch nog van die mensen die moeilijk willen doen en toch nog met de auto gaan rijden. Het is wel eens iets anders zo een dag en je komt dan ook veel mensen op straat tegen.

4-09-10

Half 8 opstaan op een zaterdag is toch echt wel te vroeg maar het was met een reden. Mijn broertje en zusje hadden beiden een voetbalwedstrijd. Na de wedstrijd gingen we terug naar huis waar ik juist genoeg tijd had om me te douchen om vervolgens naar een 2de wedstrijd van mijn broertje te gaan.
Na die wedstrijd gingen we een tafel halen bij mijn oma en een aantal stoelen. Blijkbaar werd er familie verwacht die avond. En inderdaad: 's avonds was een deel van de familie bij ons thuis. Ik heb ook voor het eerst lama gegeten wat nog wel oke bleek te zijn. Later die avond begon iedereen toch wel wat emotioneel te worden en kwamen de speechen om Rena veel geluk te wensen op haar reis.
Nog later op die avond moesten Rena en ik nog naar een school van een vriedin. Op de school was er een dansoptreden van bijna iedere klas. Ook leer ik er nog andere uitwisselingsstudenten kennen die niet met AFS hier zijn. Namelijk een van Frankrijk, Duitsland en Wallonië.