Vandaag gingen we terug naar huis. Rond 10 uur 's morgens vertrokken we naar Cochabamba. Wanneer we in Oruro aankwamen was het na middag en dus gingen we iets eten. Maar: Doordat het in La Paz steeds van koud naar warm ging ben ik verkouden geworden en dat + de rijstijl van mijn papa heeft mijn eetlust laten verdwijnen. Uit beleefdheid eet ik een beetje groenten en hou ik het daarbij. Mijn papa begreep echter alleen de woorden: 'No tengo hambre' niet wat dus 'Ik heb geen honger' betekend. Hij bleef me steeds maar iets aanbieden en mijn mama moest dan steeds zeggen dat ik geen honger had. Uiteindelijk was het nog wel grappig.
Naderhand in de auto voelde ik me helaas nog erger. Ik werd al misselijk bij het denken aan eten.
Blij dat we verder naar huis gingen probeerde ik wat te slapen in de auto. Wat bleek nu, we gingen nog niet naar huis, we gingen naar een mijn in Oruro. Oruro is bekend om zijn mijnen, je kan er vele vinden met veel verschillende gesteentes zoals bijvoorbeeld zilver.
Wat ik wel wat vreemd vond was dat de ingang van de mijn in een kerk was... In de mijn bevond zich ook een beeld wat 'El tio' word genoemd (Tio betekend oom). De mensen moesten eerst aan hem toestemming gaan vragen om in de mijn te mogen werken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten