Toen we aankwamen werden we opgehaald door de vader van Marieke. Hij bracht ons naar onze slaapplaats wat boven een Wist'upiku was. Wist'upiku is een winkel waar je de kleine typische gerechten van Bolivia kan eten. Het is ook bekend over heel Bolivia. Wat ik ook heb ontdekt is dat de vader van Marieke de eigenaar is van Wist'upiku en we moesten dus niks betalen voor ons verblijf. Mijn eerste indruk toen we door de hal gingen achter de winkel naar onze kamer toe was, wow, wat is me dat hier!? Het was een grote hal vol met rommel of dingen die nog gebruikt werden en op de 2de verdieping waren een aantal kamers. In de verre of niet zo verre toekomst zou dit een hotel worden. Nog veel werk aan zou ik zeggen.
Na geïnstalleerd te zijn gingen we samen met de papa naar een touristenbureau om te zien wat we zouden kunnen doen in ons verlengd weekendje. We besloten hetzelfde moment nog dat we zaterdag en maandag ergens heen gingen. Na dat geregeld te hebben liet de papa ons ook nog zien waar we eten konden kopen en waar het vertrouwbaar was om te gaan eten.
Zaterdag: Weer moesten we vroeg opstaan en dit keer rond half 7 aagezien iedereen wilde douchen en we om half 9 aan het bureau moesten klaarstaan. Toen ik als eerste ging douchen kwam ik tot de ontdekking dar er geen warm water was en het leek steeds erger te worden naar de reacties van de andere toen zij klaar waren. Maar na een frisse douche die ons allen heeft wakker gemaakt stonden we dus toch klaar om half 9 aan het bureau. Natuurlijk kwam onze bus pas rond kwart voor, typisch. Op de planning van die dag stond dat we eerst naar de berh Chacaltaya gingen en daarna naar Valle de Luna. Chacaltaya was de hoogste berg om te gaan skieën maar nu is er daar geen sneeuw genoeg meer voor. De tocht naar de berg duurde ongeveer een anderhalf uur maar je kreeg wel een zalig uitzicht onderweg. Hoe hoger we gingen hoe beter het werd. Toen we zo ver als we konden waren gereden gingen we de laatste 100-tal meter of misschien wel meer zelf naar boven. Uiteraard was het zeer moeilijk om te ademen en moest je om de 10 meter weer een pauze nemen om terug op adem te komen. La Paz zelf ligt namelijk tussen de 3000 en 4000 meter maar de top van deze berg was een 5300 meter waardoor de lucht zeer ijl was.
Toen ik dacht dat we de top hadden bereikt moesten we nog een deel terug omlaag en weer omhoog omdat die kant van de berg iets hoger was Omdat ik op deze top als een van de laatste aankwam besloot ik om een grote voorsprong te nemen en alvast te vertrekken. Mensen die me al langer kennen thuis (en dat vooral de mensen van Jong Leut) weten dat ik niet graag laatste ben of zwak wil overkomen. Door mijn koppigheid kwam ik dan ook aan als een van de eeste 10 en als eerste van ons 5. Het prachtigste uitzicht van wat ik denk dat het Andes gebergte was, lag voor me. De trip terug naar onder was op een manieer wel makkelijker maar op een andere manier ook wel gevaarlijker. Makkelijker omdat je geen moeite meer had met het ademen maar gevaarlijker omdat de sneeuw zeer glad was en ik mijn All Stars aan had wat absoluut geen grip geven.
Onderweg naar Valle de Luna hadden we een nieuwe vriend gemaakt. Hij kwam van Brazilië en was een reis door Zuid-Amerika aant maken. Ook was hij al in heel Europa geweest en andere plaatsten die ik niet meer weet. Dit was echt iemand die ging werken zodat hij kon gaan reizen. Valle de luna is een plaatst waar regen en wind de stenen hebben vervormd tot een prachtig uitzicht. Je kan er 2 routes lopen, ene van 15 minuten en de andere van 45 minuten.
Wij hebben uiteraard die van 45 minuten gelopen. Terwijl we aan het wandelen waren hoorde we van ergens muziek komen. We draaide ons om en zagen een man op een van de stenen muziek spelen en na zijn liedje begon hij op de steen te balanseren op een voet. De foto van de berg in de verte: De rechter berg is dezelfde berg die we die dag hadden opgewandeld. Ik heb deze foto's bij Valle de Luna gemaakt waardoor je zot goed kunt zien hoe ver dat was.
Toen we in de namiddag terug waren in ons kot waren we allen wel moe en gingen we wat slapen. Ik hoopte dat de slaap mijn hoofdpijn kon laten verdwijnen. Wat verwacht je anders, op 1 dag van 5300m naar 3000m op 2 uur zelfs. Dat veroorzaakt zeker wel wat hoofdpijn. 's Avonds gingen we nog naar Lapaztok wat een eenmalig festival was met alleen maar electronische muziek.
Zondag: Deze dag was de meest rustige van allemaal. We stonden pas op rond 1 uur gingen ons weer allemaal douchen nadat we wisten hoe we warm water kregen en liepen naderhand nog wat rond in La Paz zelf. Die avond gingen we naar een vriend van de mensen die van Antwerpen waren. De vriend was een jaar in België geweest met AFS en was nu al een 3 maanden terug. Zijn nederlands was zeer goed te verstaan, zou mijn spaans ook zo goed worden in verhouding? We genoten bij zijn thuis van de Belgische chocolade en bier die hij iedere maand kreeg opgestuurd van zijn familie in België.
Maandag: Ook toen moesten we weer vroeg opstaan. Wat die dag op de planning stond was Tiwanaku. Dit is een plaats waar je de overblijfsels kan zien van het ontstaan van de Inka's. Ook dit was zeer interessant om te zien en over te leren maar niet voor meerdere keren. Een aantal leuke weetjes: - De Spanjaarden kapte soms de hoofden van de beelden af omdat ze hun geloof wilde verdrijven. Ze hebben dit ook geprobeerd bij een beeld dat gemaakt was uit een gesteente dat veel gemeen heeft met graniet. Ze kregen het hoofd er dus niet af en hebben daarom in de rechterbovenarm het teken van Christendom gebeiteld.
- Ergens tussen de ruïnes is er een poort, niks speciaals aan de poort zelf maar deze poort is niet oorspronkelijk van daar. Het gesteente van de poort klopt niet met de rest. Een Engelse 'Lord' wilde deze poort mee terug nemen naar Europa maar tijdens zijn reis brak er een oorlog uit op zee. Hij vluchtte en vergat zijn poort mee te nemen. - Er is ook een plein waar je allemaal stenen hoofden uit de muren steken.
Deze moeten waarschijnlijk belangrijke mensen voorstellen van toen. Wat we vaak te horen kregen en me het meeste ergerde was wat er meer in de toekomst gebeurde. Zo was er bijvoorbeeld een super groot beeld dat aan het stadium stond in La Paz maar deze hebben ze moeten verplaatsten omdat na een voetbalwedstrijd de mensen hun glazen flessen op het beeld begonnen te gooien. Of dat bijvoorbeeld de soldaten hun schieten gingen oefenen niet ver van Tiwanaku waardoor ook daar veel beelden zijn beschadigd. Het respect voor de historie van een geweldige cultuur is gewoon weg.
's Avonds genoten we van een overheerlijke pizza met echte goede tomatensaus die we nog nergens anders hadden gegeten.
Dinsdag: Na ons kot hebben opgeruimd te hebben en ook maar gekeerd gingen we terug naar huis met de bus. Onze trip was geslaagd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten