Kikkers in het zwembad!!!

Maandag ochtend wordt ik wakker en wordt me vertled dat we diezelfde dag nog naar Chapare gaan. Chapare is een 'gemeente' in de 'provincie' Cochabamba. Het ligt meer gelegen aan Santa Cruz wat wilt zeggen dat het daar toch wel wat warmer gaat zijn. Mijn mama geeft me daarom maar een korte broek die me wel zou passen. Rond 11 uur zouden we vertrekken naar Chapare. Rond 1 uur vertrokken we dus.. typisch. Onderweg zie ik duidelijk de omgeving veranderen. Van het droge Cochabamba naar het natte en groene Chapare. Uiteraard: groen betekend water wat regen betekend.
De wolken tussen de bergen waren zo laag. We reden letterlijk door de wolken en konden van het verdere landschap niks meer zien. Terwijl we steeds dichter bij Chapare komen begint het ook steeds harder te regenen. Zalig!! Mijn mama vertelde me dat het hier contstant afwisselend regende tot en met maart.

Onze slaapplaats was een soort bungalowpark met zwembad. Nadat we geïnstaleerd waren ging mijn papa werken en gingen wij met ons 4tjes iets eten en daarna nog wat ping pong spelen. Na de ping pong wilde Valentina en Lalito super graag in het zwembad en gingen we ons dus maar klaarmaken. Er waren 2 zwembaden. Ene meer voor kinderen en dus niet zo diep en dat nog een ander diep zwembad. Graag wilde ik zelf in het diepe zwembad totdat ik kikkers in het zwembad opmerkte!! Daar ging mijn zin om in dat zwembad te gaan en ging ik dus met de rest in het ondiep zwembad waar gelukkig geen kikkers in zaten.

De volgende dag zouden we naar het park Machia gaan. Je kan daar een wandeling maken en dan kom je onderweg van alle dieren tegen zoals onderandere apen. Maar omdat het de vorige dag zoveel had geregend was het pad om op te lopen te gevaarlijk en was het park niet open. Op naar het volgende. Onze papa zette ons af aan Jungla en hij ging dan weer werken. In Jungla begon onze trip met een soort van wandeling maar tussen de bomen. Zelf was ik eerst niet zo enthousiast erover aangezien het hout er niet stevig uitzag. En zelf bedacht ik dan nog eens dat dat hout bijna iedere dag regen te verduren krijgt waardoor dat zeker gaat rotten. Maar alles ging goed en wel. Aan het eind van het tripje tussen de wolken was er een 'spelletje'. Je kon daar op een 'schommel' gaan zitten en dan van 3 meter hoogte van het hout afspringen. Mijn mama ging als eerste gaan maar zodra ze klaarzat om te springen wilde ze niet meer. Valentina en Lalito wilde al helemaal niet dus toen was het mijn beurt. Uiteraard ben ik zelf wel gegaan en het was echt wel goed. Na onze wandeling tussen de bomen was er nog een gewone wandeling. Bijna iedere boom was aangeduid met een bordje met de naam van de boom. En natuurlijk was er dan ook bij iedere boom uitleg waarom deze boom speciaal was.

Tijdens onze wandeling kwamen we nog een 'schommel' van 8 meter hoog en 12 meter hoog tegen. Toch iets heel anders dan 3 meter.. Ik ben maar onmiddellijk op de 12 meter gegaan en dat was zelfs nog beter dan de 3 meter. Wanneer we op het eind van deze wandeling waren was er nog de schommel van 18 meter hoog. Ik raad iedereen die de kans krijgt om zoiets te doen zeker aan! Alleen het afgeraken van deze schommel was wel wat moeilijker.

Na het park kwam Lalo ons ophalen en gingen we ergens vis eten. Dit was de eerste keer in 4 maanden dat ik vis heb gegeten met mijn familie. Na het eten bracht Lalo ons naar het volgende park genaamd het nationaal park 'Carrasco'.Tijdens deze wandeling kregen we uiteraard ook weer veel uitleg over de verschillende planten en gingen we in een grot met vleermuizen wat best wel cool is totdat ge de beesten rond uw hoofd voelt vliegen.
Toch wel wat uitgeput was ik blij dat we terug naar onze slaapplaats gingen. Tuurlijk was dit niet het geval. Eerst gingen we nog op een van de plaatsen van mijn papa zijn werk tanken aangezien het onmogelijk was om te doen in het dorp. Niet overdreven maar vanaf het tankstation stond er zeker een rij van een 200-tal meter wachtende auto's. Nadat we dat dus hadden gedaan gingen we naar huis, niet dus. We gingen naar het ander werk van mijn papa waar hij nog een paar dingetjes te doen had. Nadat hij daar mee klaar was gingen we dan terug. Nee hoor, nog steeds niet. We gingen avondeten ergens in het dorp. En daarna gingen we dan wel naar huis.

De volgende dag stonden we om 7 uur op aangezien we om 8 uur stipt moesten vertrekken omdat mijn papa naar La Paz moest om te gaan werken. 7 Was toch wel veel te vroeg voor me en slaap dus de hele weg naar huis in de auto. Zodra we in Cochabamba aankomen mis ik het junle groen al maar we zouden nog eens terug gaan naar Chapare om naar het park Machia te gaan en ik zou ook nog eens met AFS naar daar gaan. Geen zorgen dus.

Dankuwel Famuuz

Vandaag 10 November is er nog een heel mooi kaartje van Famuuz (Een popkoor in belgië waar ik in meezing) aangekomen. Famuuz, dankuwel. Ben heel blij met het kaartje

Mijn eerste week vakantie

De dag dat ik terug kwam van La Paz had ik aan mijn mama gevraagd of het mogelijk was om de volgende dag naar het kerkhof te gaan. Het was dan namelijk 2 november en een tante thuis had gezegd dat ik zeker moest proberen of ik dan naar een kerkhof kon gaan. De tradities van Allerheiligen en Allerzielen zijn hier uiteraard iets anders. Nadat ze naar een tante hadden gebeld konden we samen met haar naar een kerkhof gaan.
De volgende dag vertrokken we dus rond de middag naar onze tante en samen met haar gingen we eerst naar een huis waar er een jaar geleden iemand was gestorven. Er was een speciale plaats voor hem opgesteld. De muren waren vol met brood en snoep. Op tafel stond nog allemaal eten en drinken. Mijn mama legde uit dat de mensen hier geloofde dat de overledene op 1 november rond 2 uur terug naar onder kwamen en dat ze dan konden genieten van al het eten en drinken dat ze tijdens hun leven lekker vonden. Dat duurde precies een dag, op 2 november rond 2 uur zouden ze terug weg gaan.
Onze volgende stop was naar het kerkhof waar familie is begraven. In tegenstelling tot thuis kan je hier zeggen dat het kerkhof leeft voor een keer. Er waren enorm veel mensen aanwezig met eten en drinken voor hun overlede familie en er was contstant muziek aanwezig.
De volgende stop was naar een meer privaat kerkhof. De persoon die daar was begraven was dezelfde persoon waarvan ik eerder naar zijn thuis was gegaan. Dus het huis met de muren vol met brood enzo. We kregen er een vol bord met eten dat onmogelijk was om allemaal op te eten. Na het eten werd er eerst via een halve schaal van een plant drinken doorgegeven. Ik weet niet of het een kokosnoot was of van cocoplant gedoe. Naderhand werd het drinken nog eens doorgegeven maar dit keer in een ananas. Het drinken was een traditioneel sterke drank van Bolivia, genaamd chicha. Het is gemaakt van gegist maïs.

Toen we dan terug thuis waren liet mijn mama nog een cadeautje zien van mijn oma. Ze had voor ons 3tjes (Valentina, Lalito en mij) een Tanta wawa gekocht wat een brood is met een hoofdje erin. Tanta wawa is quechua, tanta betekend brood en wawa, baby. Quechua is een van de talen dat hier in Bolivia word gesproken hoewel niet veel mensen dit nog spreken.
Het zijn vooral de oudere mensen en dan nog vooral de cholitas. Wat zijn Cholitas? Dat zijn de traditionele gekleden vrouwen hier in bolivia. In la paz dragen zij een bolhoedje en een lange rok met veel lagen, in Cochabamba dragen zij een rok tot aan de knieën met een witte zomerhoed. In Tarija is de rok nog korter en in Santa Cruz waar het nog warmer is zijn er geen. Dit zal denk ik niet aan de warmte liggen maar gewoon aan Santa Cruz zelf. Als ik al de andere verhalen hoor is daar plastische chirurgie nog normaler dan dat het hier in Cochabamba is. Schoonheid betekend daar veel en geld waarschijnlijk nog meer.


Gisteren ben ik dan nog naar cine geweest met 2 mensen van belgië en nog 2 andere van Duitsland. Ik wilde zot graag Eat Pray Love zien maar helaas speelde die alleen maar 's avonds en zijn we dus maar naar een andere film gegaan namelijk die film waarin 2 mensen opeens een baby moeten opvoeden van hun vrienden omdat zij zijn gestorven in een auto-ongeluk. Ik ken de titel dus duidelijk niet in het Engels.

Ook wilde ik nog even laten weten dat (mijn armen in ieder geval) al goed gebruind zijn. Wat ik nog steeds grappig vind is dat mensen het raar vinden dat ik eerder nog witter was dan dat ik nu nog steeds ben in verhouding met hun.

Copacabana

Aangezien we de Vrijdag allemaal verplicht in La Paz moesten zijn voor een reoriëntatie'weekend' vertrokken we allemaal van Cochabamba, donderdag om 2 uur met de bus. De bus die we dit keer hadden was toch wel iets heel anders. We zaten in de Bolivar wat een vrij luxueuze bus was en daardoor ook wel wat duurder maar AFS betaalde. 's Avonds kwamen we dan aan in La Paz en we kregen per 2 of 3 een slaapplaats bij een vrijwillig gezin. Ik kwam samen met 2 mensen uit Duistland terecht bij een meisje dat vorig jaar naar Duitsland was geweest met AFS. De volgende dag moesten we weer vroeg op aangezien die dag ons reoriëntatie'weekend' was wat uiteindelijk maar een dag was. Wat hebben we gedaan die dag: praten over problemen, spelletje, praten over problemen, spelletje, individueel interview over problemen en dat was het. Die avond ben ik dan samen met de 2 duitsers naar een feestje gegaan bij een vriend van hun.

Zaterdag: Ons tripje naar Copacabana kon beginnen we gingen met AFS naar Copacabana wat bij het Titicacameer ligt.
Het Titicacameer is: gelegen tussen Bolivia en Peru, ligt op een 3811 m boven zeespiegel wat het het hoogste meer in de wereld maakt, het is zo een 280 m diep maximum en het is het grootste meer van heel zuid-america met een oppervlakte van 8340 km². Als je dat met België vergelijkt: het meer zou heel Limburg, Antwerpen en Oost-vlaanderen bedekken met nog een klein stukje van West-vlaanderen. Groot hé..
De trip naar Copacabana zelf duurde een 3-tal uur.
Toen we in Copacabana zelf aankwamen gingen we over het titicacameer naar isla de sol wat eiland van de zon of zoiets betekend. Allemaal gezellig samen op 2 boten waren we een uur onderweg naar het eiland. Het was echt zalig om te zien. Ge zou echt denken dat ge op de zee zit want in de verte kunt ge alleen maar water zien.
Toen we aan het eiland aankwamen zeiden ze tegen ons dat als we wilde we wel mochten gaan zwemmen omdat het iets warmer was vandaag. Wel raar want als je in het meer zou vallen moet je ervoor zorgen dat je binnen de 5 minuten uit het water bent want anders sterft men van de kou.
Na een tijdje hebben genoten aan de kust moesten we naar een ander kant van het eiland wandelen voor ons hotel. Aangezien ik mijn pet en zonnecreme was vergeten in mijn koffer in la paz was na het tochtje mijn hoofd verbrand. Niet gewoon mijn gezicht maar ook mijn hoofd zelf. Dat maakte dus douche en zelfs mijn haar kammen haast onmogelijk.
Wat op de planning stond die we van AFS hadden gekregen stond dat we die dag nog naar een archeologische plek zouden gaan met ruines, naar labyrinten, ceremoniële plaatsten en de weg van de Inka's en naar nog ergens maar dat krijg ik niet vertaald. 's Avonds zouden we dan nog kunnen genieten van een kampvuur met muziek. Wat hebben we uiteindelijk gedaan die dag: gewandeld en niks meer maar 's avonds was er wel een kampvuur, maar zonder muziek.
De volgende dag stond op de planning volgens AFS: andere archeologische plaatsen van de Inka's, kijken naar de tuin van de Inka's met de fontein van de maagden en dan verder naar Isla de Luna. Wat hebben wij gedaan: Naar onder gewandeld naar de boten, en naar het volgende eiland gegaan. Blijkbaar was de weg naar onder dan toch de tuin en daar stond ergens een fontein waar andere touristen met hun voeten instonden. Wij dachten van aja die zullen het wel warm hebben ofzo maar wat bleek is dat je daar met je voeten moest gaan instaan en dan was er iets maar onze gids was niet echt een spreker. Isla de la luna was het eiland waar alle mooie maagden van de inka's heen moesten om de bidden of zoiets waarschijnlijk.
Na Isla de la luna gingen we dan terug naar Copacabana waar we nog een uurtje mochten rondlopen om spullen te kopen, wat veel te weinig tijd was! Je kan daar echt prachtige spullen vinden. Zelf heb ik me daar goed geamuzeerd met dingen te kopen, zoveel dat er zelfs niks meer van mijn geld over was.
Het was zeker allemaal wel de moeite om te zien maar om daar 90 dollar voor te moeten betalen is toch veel te veel. Zeker als je bedekt dat mensen van Santa Cruz maar 10 moeten betalen en die van La Paz 40. De uitleg van AFS was dat met andere reizen wij minder zouden moeten betalen en de andere meer. Maar zelfs dan nog. De helft van wat op onze planning staat hebben we nog niet eens gedaan, in het hotel mochten we nog niet eens veel water gebruiken omdat er niet genoeg was anders (ezels dragen constant water naar boven). Ik denk dat ik maar zal moeten zien hoe het bij de volgende reis gaat en als we dan nog steeds zoveel moeten betalen.
Toen we dan terug in La Paz waren moesten we weer bij het gezin slapen en de volgende dag gingen we dan terug naar huis.
Wanneer we de volgende dag met een aantal klaarstonden om te vertrekken bleek er toch een klein probleem te zijn. Andere van het comite van Cochabamba hadden toestemming gevraagd aan internationaal AFS om nog een dag te mogen blijven. Van hun was dat goed maar het probleem was dat ze geen toestemming hadden van Cochabamba zelf. Aangezien het al kwart voor 2 was en de andere nooit meer optijd konden aankomen gingen we met ons 7 terug naar Cochabamba terwijl er nog andere in La Paz zaten.

ps: op facebook staan meer foto's