De dag dat ik terug kwam van La Paz had ik aan mijn mama gevraagd of het mogelijk was om de volgende dag naar het kerkhof te gaan. Het was dan namelijk 2 november en een tante thuis had gezegd dat ik zeker moest proberen of ik dan naar een kerkhof kon gaan. De tradities van Allerheiligen en Allerzielen zijn hier uiteraard iets anders. Nadat ze naar een tante hadden gebeld konden we samen met haar naar een kerkhof gaan.
De volgende dag vertrokken we dus rond de middag naar onze tante en samen met haar gingen we eerst naar een huis waar er een jaar geleden iemand was gestorven. Er was een speciale plaats voor hem opgesteld. De muren waren vol met brood en snoep. Op tafel stond nog allemaal eten en drinken. Mijn mama legde uit dat de mensen hier geloofde dat de overledene op 1 november rond 2 uur terug naar onder kwamen en dat ze dan konden genieten van al het eten en drinken dat ze tijdens hun leven lekker vonden. Dat duurde precies een dag, op 2 november rond 2 uur zouden ze terug weg gaan.
Onze volgende stop was naar het kerkhof waar familie is begraven. In tegenstelling tot thuis kan je hier zeggen dat het kerkhof leeft voor een keer. Er waren enorm veel mensen aanwezig met eten en drinken voor hun overlede familie en er was contstant muziek aanwezig.
De volgende stop was naar een meer privaat kerkhof. De persoon die daar was begraven was dezelfde persoon waarvan ik eerder naar zijn thuis was gegaan. Dus het huis met de muren vol met brood enzo. We kregen er een vol bord met eten dat onmogelijk was om allemaal op te eten. Na het eten werd er eerst via een halve schaal van een plant drinken doorgegeven. Ik weet niet of het een kokosnoot was of van cocoplant gedoe. Naderhand werd het drinken nog eens doorgegeven maar dit keer in een ananas. Het drinken was een traditioneel sterke drank van Bolivia, genaamd chicha. Het is gemaakt van gegist maïs.
Toen we dan terug thuis waren liet mijn mama nog een cadeautje zien van mijn oma. Ze had voor ons 3tjes (Valentina, Lalito en mij) een Tanta wawa gekocht wat een brood is met een hoofdje erin. Tanta wawa is quechua, tanta betekend brood en wawa, baby. Quechua is een van de talen dat hier in Bolivia word gesproken hoewel niet veel mensen dit nog spreken.
Het zijn vooral de oudere mensen en dan nog vooral de cholitas. Wat zijn Cholitas? Dat zijn de traditionele gekleden vrouwen hier in bolivia. In la paz dragen zij een bolhoedje en een lange rok met veel lagen, in Cochabamba dragen zij een rok tot aan de knieën met een witte zomerhoed. In Tarija is de rok nog korter en in Santa Cruz waar het nog warmer is zijn er geen. Dit zal denk ik niet aan de warmte liggen maar gewoon aan Santa Cruz zelf. Als ik al de andere verhalen hoor is daar plastische chirurgie nog normaler dan dat het hier in Cochabamba is. Schoonheid betekend daar veel en geld waarschijnlijk nog meer.
Gisteren ben ik dan nog naar cine geweest met 2 mensen van belgië en nog 2 andere van Duitsland. Ik wilde zot graag Eat Pray Love zien maar helaas speelde die alleen maar 's avonds en zijn we dus maar naar een andere film gegaan namelijk die film waarin 2 mensen opeens een baby moeten opvoeden van hun vrienden omdat zij zijn gestorven in een auto-ongeluk. Ik ken de titel dus duidelijk niet in het Engels.
Ook wilde ik nog even laten weten dat (mijn armen in ieder geval) al goed gebruind zijn. Wat ik nog steeds grappig vind is dat mensen het raar vinden dat ik eerder nog witter was dan dat ik nu nog steeds ben in verhouding met hun.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten