Avontuurtje in Bolivia

Aangezien mijn pakje van thuis nog steeds niet was aangekomen besloot ik om zelf maar eens naar correo te gaan en te vragen wat er precies aan de hand was. Omdat eerder deze week de prijs van de benzine op een dag verdubbeld was moest ik opeens ook meer betalen voor mijn taxi. Wat ik wel maar raar vond was dat de taxichaffeur me niet helemaal tot Correo wilde brengen maar daar kon ik wel mee leven.
Aangekomen, een blok verder van correo stapte ik dan uit en merkte ik verder in de straat waar Plaza Principal is, dat er veel rook aanwezig was. Vrij nieuwsgierig maar meer benieuwd naar mijn pakje ging ik maar onmiddelijk door naar de correo en naderhand zou ik gaan kijken wat er aan de hand was op het plein. Wanneer ik bij correo zelf aankwam rook ik opeens iets vrij raar en mijn neus begon pijn te doen.
Het begon tot me door te dringen dat er geen ongeluk was gebeurd op het plein maar dat er gas was. Na gepraat te hebben met de mensen van correo was ik dan toch nieuwsgierig genoeg om een beetje dichter te gaan bij het plein.
Het is duidelijk dat de mensen niet blij zijn met de verdubbeling van de prijs. De politie op het plein was traangas naar de mensen in park aan het gooien terwijl zij vuurwerk naar hun gooide. Door de wind kregen wij, de mensen die op een voldoende afstand stonden, ook wat te verduren met het traangas. Ik kan je zeggen dat het echt geen pretje is. Eerst ruikt ge een vreemd iets, daarna begint ge neus te prikken en al snel beginnen je ogen pijn te doen en te tranen, zo fel dat je zelfs even niks kunt zien.
Ik begon snel te begrijpen dat ik toch maar beter naar huis kon gaan voordat het erger werd. na een half uurtje een taxi te zoeken ben ik dan toch weer onderweg naar huis.

Feliz Navidad

24 December is hier meer kerst dan dat de 25ste is. De vrijdag maakte we het hele huis klaar voor 's avonds. De hele familie van mijn papa's kant zou komen eten hier en naderhand nog een aantal pakjes uitwisselen. Terwijl Valentina en ik beginnen met kokosrotsjes te maken gaan mijn mama en papa nog snel stiekem de laatste kerstman inkopen doen. Terwijl zij weg zijn komen de mensen van het eten. Ze brachten het traditioneel kalkoen en ook een varken.. met een appel in zijn mond! Wanneer mama en lalo dan eindelijk terug zijn worden Valen en lalito naar het huis van mijn opa gestuurd. Tijd voor de kerstman! Ik mocht helpen met enorm veel pakjes klaar te leggen onder de boom om daarna werd ik verplich om een half koekje te eten en een glas met een beetje water nog in klaar te zetten. Daarna mocht ik dan doen alsof ik niks heb gehoord en van niks wist.

Wanneer Valentina en Lalito terug kwamen was ik dan ook zeer verbaast dat de kerstman was geweest. Lalo deelde de pakjes uit. Zelf was ik zeer blij om te zien dat de andere blij waren met mijn pakjes.
Voor lalo had ik een T-shirt gekocht aangezien hij nieuwe nodig had, mama: nieuwe parfum, lalito een mini voetbaltafel en voor valen kleine konijntjes voor haar barbies en een klein knuffeltje van een aap. Na de cadeautjes moesten we nog snel de laatste dingen doen voordat de familie kwam.

25 December: Nadat ik mijn eigen oma had gebeld gingen we naar het huis van mijn oma hier om middag te eten.
Daar kregen we ook nog wat cadeautjes na het eten en vervolgens gingen we nog naar de cine om Megamente te zien.



Mijn cadeautjes: De handtas; T-shirt van Cochabamba en usb-stick zijn van thuis, de parfum(met de geur Black XS van Paco robana) en sandalen van mijn oma en mijn tante, de 100bs van mijn opa, en de zwart wit gestreepte T-shirt van een nonkel.

een rustig dagje in Bolivia

Het haar van mij na een make over van Valentina.



Het haar van Valentina na een make over van mij.

aantal weetjes

- ik heb voor de eerste keer een brief geschreven voor de kerstman : Quierido papanoel, esta Navidad quiero que me traigas por favor: una nueva cartera, sandalias, pen drive Vertaling: liefste kersman, deze kerst wil ik asjeblieft een nieuwe handtas, sandalen, usb-stick

- ik ben nog steeds aan het wachten totdat we mijn verjaardagscadeau gaan kopen (mijn verjaardag was 30 september)

- ik heb ondertussen al 14 nieuwe dvd's gekocht, die kosten hier maar maximum 1 euro. Het zijn dan ook wel allemaal kopies, maar dan nog.

- Het huis is nog steeds niet genoeg versiert naar de zin van mijn mama. Ze wil nog van die groene slierten bijkopen voor aan de trap.

- Ik ben de 14de ziek geweest voor een dagje na iets slechts te hebben gegeten.

- Ik ben al 5 maanden in Bolivia, wat al bijna de helft van mijn tijd is hier.

- Blijkbaar zou het veel meer moeten regenen in deze periode waardoor nu het Alalaymeer in Cochabamba aan het opdrogen is.

- Ik nog maar 1 kilo ben bijgekomen terwijl de belgen die in La Paz zitten al 7 tot 9 kilo zijn bijgekomen. (Trots!!)

- In de tijd dat ik hier ben al 5 lampen zijn kapot gegaan maar niet door mij.

Sinterklaas

Hier is 5 en 6 december een dag zoals een ander. Helaas... 5 december begonnen we hier zelfs al met kerstversiering. Voor mij was dit absoluut niet fijn. Thuis in België hebben we de traditie, belofte en gewoonte dat we geen kerstversiering of iets in huis halen voor Sinterklaas. En hier zijn we het huis al aan het versieren. Misschien wel wat overdreven gezegd maar ik was kwaad, geiriteerd en op mezelf omdat ik bezig was met kerstmis voor Sinterklaas. De 5de hebben we alle normale decoratie vervangen door kerstgedoe. Je kunt u hier een 360° draaien en overal zult ge iets van kerstmis zien. De 6de December was ik zelfs nog meer geïriteerd omdat het Sinterklaas zelf was en ik was bezig met een kerstboom op te zetten! Ik kreeg mezelf gewoon niet in de sfeer van kerstmis en ik weigerde om mijn eigen kamer iets te versieren. Dat zou pas voor de volgende dag zijn, nog steeds te vroeg naar mijn zin maar het was na Sinterklaas. Vandaag zijn mijn mama en ik kerstinkopen gaan doen voor thuis, nog was versieringen aangebracht in huis en morgen is er nog een dag wat voor mij met kerst word gevuld. Meer cadeautjes kopen en meer versiering kopen voor het huis.

Graduation

Mijn verhaal begint op de 24ste november. Ik had beslist om niet naar de graduation te gaan aangezien mijn ouders belachelijk veel moesten betalen en ik zelf ook nog een kleed moest kopen. Zo een mooi chique kleed kan hier over 250 dollar kosten!
De 24ste kreeg ik dus bezoek van 2 andere afsers die me kwamen overtuigen om dan toch te gaan aangezien ze wat dingen hadden gehoord. Blijkbaar was mijn papa niet zo blij met dat ik niet wilde gaan omdat hij dacht dat andere mensen zouden denken dat zij het te duur zouden vinden. Hij had dus gebeld naar een oude vriend van hem wat toevallig (?) de papa is van Eva, een andere AFSer. Die had dat dan tegen de mama gezegd en de mama tegen Eva om te vragen of ze mij toch niet kon overtuigen.

Na een tijdje gepraat te hebben was ik nog steeds niet overtuigd. De reden waarom ik dan toch had toegegeven was omdat mijn mama niet ophield met te praten hoe spijtig ze het vond dat ik niet ging. Iedere keer begon ze er opnieuw over hoe het zou zijn en dat het fijn zou zijn. Uiteraard heb ik met tegenzin toegegeven. Ik deed het niet voor mezelf maar eerder voor mijn ouders die er meer zin in hadden dan mij.

Donderdag de 25ste gingen we dus op jacht naar een kleed voor me aangezien het feest de dag erna al was. Geen idee naar hoeveel verschillende winkels we zijn gegaan of hoeveel jurken ik heb gepast. Ik heb spijt dat ik ze niet heb geteld. Die dag kwam ik zeer lelijke, mooie en duren jurken tegen. Op het eind van de dag had ik dan 2 jurken gezien die me wel aanstonden en de volgende dag zou ik dan uiteindelijk kiezen.
Één jurk was een zeer mooi groen wat meer een oude stijl had van vorm. Het was strak vanboven maar werd op het juiste moment breder voor de prijs van 230$! Het 2de kleed was dan het kleed wat ik uiteindelijk heb gekozen. Zwart vanboven en de rest wit met grijs/zwarte rozen. Toen we terug thuis kwamen moesten mijn mama en ik ons serieus haasten aangezien we optijd op school moesten zijn voor het gedoe met de toga en het hoedje met het touwtje en uiteraard het diploma.
Toen we op school aankwamen waren ze juist begonnen met het afroepen van de afgestudeerden. Na 70 andere mensen was het dan uiteindelijk de beurt van mij. Je moest samen met je papa naar voren lopen, op het einde een kus en/of knuffel geven, het podium opgaan, diploma in ontvangst nemen en gaan staan bij de rest. Daar stond ik dan samen met al de rest voor zeker een uur. Ik geloof dat ieder meisje wel pijn had na zolang op hoge schoenen te staan. Na al de toespraken mochten we dan een voor een het podium weer af gaan en kregen we ons jaarboek. Mijn familie en ik zijn naderhand nog wat gaan eten waar mijn papa wat vrienden is tegengekomen en daar hebben ze dan tot half 2 zitten drinken. Mijn mama, broertje, zusje en ik konden niet wachten om naar huis te gaan.

26 november: Weer vroeg opstaan om mijn kleed te gaan kopen, wat juwelen die erbij passen en voor de rest van de dag wat rust. 's Avonds voor het feest haar weer laten doen bij de kapper, nagels laten verven en aankleden voor het feest. Aangekomen op het feest werden weer alle afgestudeerde afgeroepen op de dansvloer, toen iedereen er was een wals met de papa en naderhand gingen we dan eten. Om mijn ouders blij te maken ben ik zoveel mogelijk van de tafel weggebleven heb ik zelfs wat gedanst. Ook die dag had ieder meisje weer pijn aan haar voeten want na 12 uur kon je bijna niemand nog zien met haar hoge schoenen. Ofwel liepen ze gewoon rond op blote voeten, ofwel hadden ze de schoenen veranderd naar sandalen of dergelijke. Na dit feest was er nog een feest maar alleen voor ons en niet voor de ouders, wat dus eigelijk veel drinken betekend. Helaas kon ik er zelf niet naar toe. De volgende dag zou ik moeten opstaan om 7 uur zodat ik om 8 uur stipt aan de IC norte was om opnieuw te vertrekken naar Chapare. Maar dit keer met AFS zelf. Om 5 uur lag ik dan eindelijk in mijn bed, doodop en genietend van de 2 uurtjes slaap.

Kikkers in het zwembad!!!

Maandag ochtend wordt ik wakker en wordt me vertled dat we diezelfde dag nog naar Chapare gaan. Chapare is een 'gemeente' in de 'provincie' Cochabamba. Het ligt meer gelegen aan Santa Cruz wat wilt zeggen dat het daar toch wel wat warmer gaat zijn. Mijn mama geeft me daarom maar een korte broek die me wel zou passen. Rond 11 uur zouden we vertrekken naar Chapare. Rond 1 uur vertrokken we dus.. typisch. Onderweg zie ik duidelijk de omgeving veranderen. Van het droge Cochabamba naar het natte en groene Chapare. Uiteraard: groen betekend water wat regen betekend.
De wolken tussen de bergen waren zo laag. We reden letterlijk door de wolken en konden van het verdere landschap niks meer zien. Terwijl we steeds dichter bij Chapare komen begint het ook steeds harder te regenen. Zalig!! Mijn mama vertelde me dat het hier contstant afwisselend regende tot en met maart.

Onze slaapplaats was een soort bungalowpark met zwembad. Nadat we geïnstaleerd waren ging mijn papa werken en gingen wij met ons 4tjes iets eten en daarna nog wat ping pong spelen. Na de ping pong wilde Valentina en Lalito super graag in het zwembad en gingen we ons dus maar klaarmaken. Er waren 2 zwembaden. Ene meer voor kinderen en dus niet zo diep en dat nog een ander diep zwembad. Graag wilde ik zelf in het diepe zwembad totdat ik kikkers in het zwembad opmerkte!! Daar ging mijn zin om in dat zwembad te gaan en ging ik dus met de rest in het ondiep zwembad waar gelukkig geen kikkers in zaten.

De volgende dag zouden we naar het park Machia gaan. Je kan daar een wandeling maken en dan kom je onderweg van alle dieren tegen zoals onderandere apen. Maar omdat het de vorige dag zoveel had geregend was het pad om op te lopen te gevaarlijk en was het park niet open. Op naar het volgende. Onze papa zette ons af aan Jungla en hij ging dan weer werken. In Jungla begon onze trip met een soort van wandeling maar tussen de bomen. Zelf was ik eerst niet zo enthousiast erover aangezien het hout er niet stevig uitzag. En zelf bedacht ik dan nog eens dat dat hout bijna iedere dag regen te verduren krijgt waardoor dat zeker gaat rotten. Maar alles ging goed en wel. Aan het eind van het tripje tussen de wolken was er een 'spelletje'. Je kon daar op een 'schommel' gaan zitten en dan van 3 meter hoogte van het hout afspringen. Mijn mama ging als eerste gaan maar zodra ze klaarzat om te springen wilde ze niet meer. Valentina en Lalito wilde al helemaal niet dus toen was het mijn beurt. Uiteraard ben ik zelf wel gegaan en het was echt wel goed. Na onze wandeling tussen de bomen was er nog een gewone wandeling. Bijna iedere boom was aangeduid met een bordje met de naam van de boom. En natuurlijk was er dan ook bij iedere boom uitleg waarom deze boom speciaal was.

Tijdens onze wandeling kwamen we nog een 'schommel' van 8 meter hoog en 12 meter hoog tegen. Toch iets heel anders dan 3 meter.. Ik ben maar onmiddellijk op de 12 meter gegaan en dat was zelfs nog beter dan de 3 meter. Wanneer we op het eind van deze wandeling waren was er nog de schommel van 18 meter hoog. Ik raad iedereen die de kans krijgt om zoiets te doen zeker aan! Alleen het afgeraken van deze schommel was wel wat moeilijker.

Na het park kwam Lalo ons ophalen en gingen we ergens vis eten. Dit was de eerste keer in 4 maanden dat ik vis heb gegeten met mijn familie. Na het eten bracht Lalo ons naar het volgende park genaamd het nationaal park 'Carrasco'.Tijdens deze wandeling kregen we uiteraard ook weer veel uitleg over de verschillende planten en gingen we in een grot met vleermuizen wat best wel cool is totdat ge de beesten rond uw hoofd voelt vliegen.
Toch wel wat uitgeput was ik blij dat we terug naar onze slaapplaats gingen. Tuurlijk was dit niet het geval. Eerst gingen we nog op een van de plaatsen van mijn papa zijn werk tanken aangezien het onmogelijk was om te doen in het dorp. Niet overdreven maar vanaf het tankstation stond er zeker een rij van een 200-tal meter wachtende auto's. Nadat we dat dus hadden gedaan gingen we naar huis, niet dus. We gingen naar het ander werk van mijn papa waar hij nog een paar dingetjes te doen had. Nadat hij daar mee klaar was gingen we dan terug. Nee hoor, nog steeds niet. We gingen avondeten ergens in het dorp. En daarna gingen we dan wel naar huis.

De volgende dag stonden we om 7 uur op aangezien we om 8 uur stipt moesten vertrekken omdat mijn papa naar La Paz moest om te gaan werken. 7 Was toch wel veel te vroeg voor me en slaap dus de hele weg naar huis in de auto. Zodra we in Cochabamba aankomen mis ik het junle groen al maar we zouden nog eens terug gaan naar Chapare om naar het park Machia te gaan en ik zou ook nog eens met AFS naar daar gaan. Geen zorgen dus.

Dankuwel Famuuz

Vandaag 10 November is er nog een heel mooi kaartje van Famuuz (Een popkoor in belgië waar ik in meezing) aangekomen. Famuuz, dankuwel. Ben heel blij met het kaartje

Mijn eerste week vakantie

De dag dat ik terug kwam van La Paz had ik aan mijn mama gevraagd of het mogelijk was om de volgende dag naar het kerkhof te gaan. Het was dan namelijk 2 november en een tante thuis had gezegd dat ik zeker moest proberen of ik dan naar een kerkhof kon gaan. De tradities van Allerheiligen en Allerzielen zijn hier uiteraard iets anders. Nadat ze naar een tante hadden gebeld konden we samen met haar naar een kerkhof gaan.
De volgende dag vertrokken we dus rond de middag naar onze tante en samen met haar gingen we eerst naar een huis waar er een jaar geleden iemand was gestorven. Er was een speciale plaats voor hem opgesteld. De muren waren vol met brood en snoep. Op tafel stond nog allemaal eten en drinken. Mijn mama legde uit dat de mensen hier geloofde dat de overledene op 1 november rond 2 uur terug naar onder kwamen en dat ze dan konden genieten van al het eten en drinken dat ze tijdens hun leven lekker vonden. Dat duurde precies een dag, op 2 november rond 2 uur zouden ze terug weg gaan.
Onze volgende stop was naar het kerkhof waar familie is begraven. In tegenstelling tot thuis kan je hier zeggen dat het kerkhof leeft voor een keer. Er waren enorm veel mensen aanwezig met eten en drinken voor hun overlede familie en er was contstant muziek aanwezig.
De volgende stop was naar een meer privaat kerkhof. De persoon die daar was begraven was dezelfde persoon waarvan ik eerder naar zijn thuis was gegaan. Dus het huis met de muren vol met brood enzo. We kregen er een vol bord met eten dat onmogelijk was om allemaal op te eten. Na het eten werd er eerst via een halve schaal van een plant drinken doorgegeven. Ik weet niet of het een kokosnoot was of van cocoplant gedoe. Naderhand werd het drinken nog eens doorgegeven maar dit keer in een ananas. Het drinken was een traditioneel sterke drank van Bolivia, genaamd chicha. Het is gemaakt van gegist maïs.

Toen we dan terug thuis waren liet mijn mama nog een cadeautje zien van mijn oma. Ze had voor ons 3tjes (Valentina, Lalito en mij) een Tanta wawa gekocht wat een brood is met een hoofdje erin. Tanta wawa is quechua, tanta betekend brood en wawa, baby. Quechua is een van de talen dat hier in Bolivia word gesproken hoewel niet veel mensen dit nog spreken.
Het zijn vooral de oudere mensen en dan nog vooral de cholitas. Wat zijn Cholitas? Dat zijn de traditionele gekleden vrouwen hier in bolivia. In la paz dragen zij een bolhoedje en een lange rok met veel lagen, in Cochabamba dragen zij een rok tot aan de knieën met een witte zomerhoed. In Tarija is de rok nog korter en in Santa Cruz waar het nog warmer is zijn er geen. Dit zal denk ik niet aan de warmte liggen maar gewoon aan Santa Cruz zelf. Als ik al de andere verhalen hoor is daar plastische chirurgie nog normaler dan dat het hier in Cochabamba is. Schoonheid betekend daar veel en geld waarschijnlijk nog meer.


Gisteren ben ik dan nog naar cine geweest met 2 mensen van belgië en nog 2 andere van Duitsland. Ik wilde zot graag Eat Pray Love zien maar helaas speelde die alleen maar 's avonds en zijn we dus maar naar een andere film gegaan namelijk die film waarin 2 mensen opeens een baby moeten opvoeden van hun vrienden omdat zij zijn gestorven in een auto-ongeluk. Ik ken de titel dus duidelijk niet in het Engels.

Ook wilde ik nog even laten weten dat (mijn armen in ieder geval) al goed gebruind zijn. Wat ik nog steeds grappig vind is dat mensen het raar vinden dat ik eerder nog witter was dan dat ik nu nog steeds ben in verhouding met hun.

Copacabana

Aangezien we de Vrijdag allemaal verplicht in La Paz moesten zijn voor een reoriëntatie'weekend' vertrokken we allemaal van Cochabamba, donderdag om 2 uur met de bus. De bus die we dit keer hadden was toch wel iets heel anders. We zaten in de Bolivar wat een vrij luxueuze bus was en daardoor ook wel wat duurder maar AFS betaalde. 's Avonds kwamen we dan aan in La Paz en we kregen per 2 of 3 een slaapplaats bij een vrijwillig gezin. Ik kwam samen met 2 mensen uit Duistland terecht bij een meisje dat vorig jaar naar Duitsland was geweest met AFS. De volgende dag moesten we weer vroeg op aangezien die dag ons reoriëntatie'weekend' was wat uiteindelijk maar een dag was. Wat hebben we gedaan die dag: praten over problemen, spelletje, praten over problemen, spelletje, individueel interview over problemen en dat was het. Die avond ben ik dan samen met de 2 duitsers naar een feestje gegaan bij een vriend van hun.

Zaterdag: Ons tripje naar Copacabana kon beginnen we gingen met AFS naar Copacabana wat bij het Titicacameer ligt.
Het Titicacameer is: gelegen tussen Bolivia en Peru, ligt op een 3811 m boven zeespiegel wat het het hoogste meer in de wereld maakt, het is zo een 280 m diep maximum en het is het grootste meer van heel zuid-america met een oppervlakte van 8340 km². Als je dat met België vergelijkt: het meer zou heel Limburg, Antwerpen en Oost-vlaanderen bedekken met nog een klein stukje van West-vlaanderen. Groot hé..
De trip naar Copacabana zelf duurde een 3-tal uur.
Toen we in Copacabana zelf aankwamen gingen we over het titicacameer naar isla de sol wat eiland van de zon of zoiets betekend. Allemaal gezellig samen op 2 boten waren we een uur onderweg naar het eiland. Het was echt zalig om te zien. Ge zou echt denken dat ge op de zee zit want in de verte kunt ge alleen maar water zien.
Toen we aan het eiland aankwamen zeiden ze tegen ons dat als we wilde we wel mochten gaan zwemmen omdat het iets warmer was vandaag. Wel raar want als je in het meer zou vallen moet je ervoor zorgen dat je binnen de 5 minuten uit het water bent want anders sterft men van de kou.
Na een tijdje hebben genoten aan de kust moesten we naar een ander kant van het eiland wandelen voor ons hotel. Aangezien ik mijn pet en zonnecreme was vergeten in mijn koffer in la paz was na het tochtje mijn hoofd verbrand. Niet gewoon mijn gezicht maar ook mijn hoofd zelf. Dat maakte dus douche en zelfs mijn haar kammen haast onmogelijk.
Wat op de planning stond die we van AFS hadden gekregen stond dat we die dag nog naar een archeologische plek zouden gaan met ruines, naar labyrinten, ceremoniële plaatsten en de weg van de Inka's en naar nog ergens maar dat krijg ik niet vertaald. 's Avonds zouden we dan nog kunnen genieten van een kampvuur met muziek. Wat hebben we uiteindelijk gedaan die dag: gewandeld en niks meer maar 's avonds was er wel een kampvuur, maar zonder muziek.
De volgende dag stond op de planning volgens AFS: andere archeologische plaatsen van de Inka's, kijken naar de tuin van de Inka's met de fontein van de maagden en dan verder naar Isla de Luna. Wat hebben wij gedaan: Naar onder gewandeld naar de boten, en naar het volgende eiland gegaan. Blijkbaar was de weg naar onder dan toch de tuin en daar stond ergens een fontein waar andere touristen met hun voeten instonden. Wij dachten van aja die zullen het wel warm hebben ofzo maar wat bleek is dat je daar met je voeten moest gaan instaan en dan was er iets maar onze gids was niet echt een spreker. Isla de la luna was het eiland waar alle mooie maagden van de inka's heen moesten om de bidden of zoiets waarschijnlijk.
Na Isla de la luna gingen we dan terug naar Copacabana waar we nog een uurtje mochten rondlopen om spullen te kopen, wat veel te weinig tijd was! Je kan daar echt prachtige spullen vinden. Zelf heb ik me daar goed geamuzeerd met dingen te kopen, zoveel dat er zelfs niks meer van mijn geld over was.
Het was zeker allemaal wel de moeite om te zien maar om daar 90 dollar voor te moeten betalen is toch veel te veel. Zeker als je bedekt dat mensen van Santa Cruz maar 10 moeten betalen en die van La Paz 40. De uitleg van AFS was dat met andere reizen wij minder zouden moeten betalen en de andere meer. Maar zelfs dan nog. De helft van wat op onze planning staat hebben we nog niet eens gedaan, in het hotel mochten we nog niet eens veel water gebruiken omdat er niet genoeg was anders (ezels dragen constant water naar boven). Ik denk dat ik maar zal moeten zien hoe het bij de volgende reis gaat en als we dan nog steeds zoveel moeten betalen.
Toen we dan terug in La Paz waren moesten we weer bij het gezin slapen en de volgende dag gingen we dan terug naar huis.
Wanneer we de volgende dag met een aantal klaarstonden om te vertrekken bleek er toch een klein probleem te zijn. Andere van het comite van Cochabamba hadden toestemming gevraagd aan internationaal AFS om nog een dag te mogen blijven. Van hun was dat goed maar het probleem was dat ze geen toestemming hadden van Cochabamba zelf. Aangezien het al kwart voor 2 was en de andere nooit meer optijd konden aankomen gingen we met ons 7 terug naar Cochabamba terwijl er nog andere in La Paz zaten.

ps: op facebook staan meer foto's

Trip van La Paz

's Morgens moest ik al opstaan om half 6. Om half 7 stonden wij, 5 belgen, klaar om te vertrekken naar La Paz. Onze bus vertrok om half 8 en we zouden een 8 uur onderweg zijn. In de bus hielden we ons bezig met kijken naar de film, eten tegen de verveling en wat slapen.

Toen we aankwamen werden we opgehaald door de vader van Marieke. Hij bracht ons naar onze slaapplaats wat boven een Wist'upiku was. Wist'upiku is een winkel waar je de kleine typische gerechten van Bolivia kan eten. Het is ook bekend over heel Bolivia. Wat ik ook heb ontdekt is dat de vader van Marieke de eigenaar is van Wist'upiku en we moesten dus niks betalen voor ons verblijf. Mijn eerste indruk toen we door de hal gingen achter de winkel naar onze kamer toe was, wow, wat is me dat hier!? Het was een grote hal vol met rommel of dingen die nog gebruikt werden en op de 2de verdieping waren een aantal kamers. In de verre of niet zo verre toekomst zou dit een hotel worden. Nog veel werk aan zou ik zeggen.
Na geïnstalleerd te zijn gingen we samen met de papa naar een touristenbureau om te zien wat we zouden kunnen doen in ons verlengd weekendje. We besloten hetzelfde moment nog dat we zaterdag en maandag ergens heen gingen. Na dat geregeld te hebben liet de papa ons ook nog zien waar we eten konden kopen en waar het vertrouwbaar was om te gaan eten.

Zaterdag: Weer moesten we vroeg opstaan en dit keer rond half 7 aagezien iedereen wilde douchen en we om half 9 aan het bureau moesten klaarstaan. Toen ik als eerste ging douchen kwam ik tot de ontdekking dar er geen warm water was en het leek steeds erger te worden naar de reacties van de andere toen zij klaar waren. Maar na een frisse douche die ons allen heeft wakker gemaakt stonden we dus toch klaar om half 9 aan het bureau. Natuurlijk kwam onze bus pas rond kwart voor, typisch. Op de planning van die dag stond dat we eerst naar de berh Chacaltaya gingen en daarna naar Valle de Luna. Chacaltaya was de hoogste berg om te gaan skieën maar nu is er daar geen sneeuw genoeg meer voor. De tocht naar de berg duurde ongeveer een anderhalf uur maar je kreeg wel een zalig uitzicht onderweg. Hoe hoger we gingen hoe beter het werd. Toen we zo ver als we konden waren gereden gingen we de laatste 100-tal meter of misschien wel meer zelf naar boven. Uiteraard was het zeer moeilijk om te ademen en moest je om de 10 meter weer een pauze nemen om terug op adem te komen. La Paz zelf ligt namelijk tussen de 3000 en 4000 meter maar de top van deze berg was een 5300 meter waardoor de lucht zeer ijl was.
Toen ik dacht dat we de top hadden bereikt moesten we nog een deel terug omlaag en weer omhoog omdat die kant van de berg iets hoger was Omdat ik op deze top als een van de laatste aankwam besloot ik om een grote voorsprong te nemen en alvast te vertrekken. Mensen die me al langer kennen thuis (en dat vooral de mensen van Jong Leut) weten dat ik niet graag laatste ben of zwak wil overkomen. Door mijn koppigheid kwam ik dan ook aan als een van de eeste 10 en als eerste van ons 5. Het prachtigste uitzicht van wat ik denk dat het Andes gebergte was, lag voor me. De trip terug naar onder was op een manieer wel makkelijker maar op een andere manier ook wel gevaarlijker. Makkelijker omdat je geen moeite meer had met het ademen maar gevaarlijker omdat de sneeuw zeer glad was en ik mijn All Stars aan had wat absoluut geen grip geven.

Onderweg naar Valle de Luna hadden we een nieuwe vriend gemaakt. Hij kwam van Brazilië en was een reis door Zuid-Amerika aant maken. Ook was hij al in heel Europa geweest en andere plaatsten die ik niet meer weet. Dit was echt iemand die ging werken zodat hij kon gaan reizen. Valle de luna is een plaatst waar regen en wind de stenen hebben vervormd tot een prachtig uitzicht. Je kan er 2 routes lopen, ene van 15 minuten en de andere van 45 minuten.
Wij hebben uiteraard die van 45 minuten gelopen. Terwijl we aan het wandelen waren hoorde we van ergens muziek komen. We draaide ons om en zagen een man op een van de stenen muziek spelen en na zijn liedje begon hij op de steen te balanseren op een voet. De foto van de berg in de verte: De rechter berg is dezelfde berg die we die dag hadden opgewandeld. Ik heb deze foto's bij Valle de Luna gemaakt waardoor je zot goed kunt zien hoe ver dat was.

Toen we in de namiddag terug waren in ons kot waren we allen wel moe en gingen we wat slapen. Ik hoopte dat de slaap mijn hoofdpijn kon laten verdwijnen. Wat verwacht je anders, op 1 dag van 5300m naar 3000m op 2 uur zelfs. Dat veroorzaakt zeker wel wat hoofdpijn. 's Avonds gingen we nog naar Lapaztok wat een eenmalig festival was met alleen maar electronische muziek.

Zondag: Deze dag was de meest rustige van allemaal. We stonden pas op rond 1 uur gingen ons weer allemaal douchen nadat we wisten hoe we warm water kregen en liepen naderhand nog wat rond in La Paz zelf. Die avond gingen we naar een vriend van de mensen die van Antwerpen waren. De vriend was een jaar in België geweest met AFS en was nu al een 3 maanden terug. Zijn nederlands was zeer goed te verstaan, zou mijn spaans ook zo goed worden in verhouding? We genoten bij zijn thuis van de Belgische chocolade en bier die hij iedere maand kreeg opgestuurd van zijn familie in België.

Maandag: Ook toen moesten we weer vroeg opstaan. Wat die dag op de planning stond was Tiwanaku. Dit is een plaats waar je de overblijfsels kan zien van het ontstaan van de Inka's. Ook dit was zeer interessant om te zien en over te leren maar niet voor meerdere keren. Een aantal leuke weetjes: - De Spanjaarden kapte soms de hoofden van de beelden af omdat ze hun geloof wilde verdrijven. Ze hebben dit ook geprobeerd bij een beeld dat gemaakt was uit een gesteente dat veel gemeen heeft met graniet. Ze kregen het hoofd er dus niet af en hebben daarom in de rechterbovenarm het teken van Christendom gebeiteld.
- Ergens tussen de ruïnes is er een poort, niks speciaals aan de poort zelf maar deze poort is niet oorspronkelijk van daar. Het gesteente van de poort klopt niet met de rest. Een Engelse 'Lord' wilde deze poort mee terug nemen naar Europa maar tijdens zijn reis brak er een oorlog uit op zee. Hij vluchtte en vergat zijn poort mee te nemen. - Er is ook een plein waar je allemaal stenen hoofden uit de muren steken.
Deze moeten waarschijnlijk belangrijke mensen voorstellen van toen. Wat we vaak te horen kregen en me het meeste ergerde was wat er meer in de toekomst gebeurde. Zo was er bijvoorbeeld een super groot beeld dat aan het stadium stond in La Paz maar deze hebben ze moeten verplaatsten omdat na een voetbalwedstrijd de mensen hun glazen flessen op het beeld begonnen te gooien. Of dat bijvoorbeeld de soldaten hun schieten gingen oefenen niet ver van Tiwanaku waardoor ook daar veel beelden zijn beschadigd. Het respect voor de historie van een geweldige cultuur is gewoon weg.
's Avonds genoten we van een overheerlijke pizza met echte goede tomatensaus die we nog nergens anders hadden gegeten.

Dinsdag: Na ons kot hebben opgeruimd te hebben en ook maar gekeerd gingen we terug naar huis met de bus. Onze trip was geslaagd.

12-10-10

Ik stond op met het gedacht dat het nog maar 3 dagen les waren deze week en 3 volgende week. Deze vrijdag vertrekken we met een paar van de belgen naar La Paz en komen pas volgende week dinsdag terug. Hierdoor mis ik dus een aantal dagen les maar dat vind ik absoluut niet erg. Na volgende week beginnen de examens hier ook en dus hoef ik ook al niet meer naar school te gaan. Dus: Nog 6 dagen les en this gedaan.
We waren in de les sociologia en 2 mensen hadden wat popcorn. Zij besloten om een wedstrijd te houden van wie het eerst zijn zakje leeg had. Natuurlijk werden de andere jongens ook opgefokt door de wedstrijd en wilde ze ook meedoen. We stuurde dus iemand van de jongens stiekem naar het winkeltje hier op school en 5 minuten later kwam hij de klas terug in met lege handen maar met zijn T-shirt vol met zakjes popcorn. Het was super grappig om te zien en ik vind het spijtig dat ik geen foto heb gemaakt.In de namiddag had ik normaal weer les maar ipv naar de les te gaan, ging ik nog eens naar Eva.

ps: voor de mensen die heel nieuwsgierig zijn en google earth hebben of zoiets, de coördinaten van mijn thuis zijn:
breedtegraad 17;22;12.319999999...
lengtegraad 66;8;25.2099999999...

5-10-10

Waar ik mij bezig hou tijdens engels op de computer:
En waar andere zich mee bezig houden:
's Avonds hadden Andi, Davi en ik een klein 'kookavondje'. Zij hadden frieten gemaakt en room met perzik en ik een poging tot chocomouse die half mislukt was maar toch nog zeer lekker. Uiteindelijk lagen we op het einde allemaal op de grond van te veel snoepen. Nog meer van de helft was over, maar het was zeker de moeite waard.

4-10-10

Het is weer maandag, opstaan en naar school gaan word steeds moeilijker. Gewoon op school zitten, wachten en niks doen. Gelukkig hoefde ik in de namiddag niet naar school te gaan omdat we met AFS iets te doen hadden. De afs-ers die 'volwassen' zijn moesten naar de 'oficina interpol' gaan om dingen te regelen voor ons visum. De andere moesten dit ook doen maar hadden dit de vorige week al gedaan. Voor ons zou het iets wat langer duren en moeilijker zijn en daarom werden we opgesplits.
Na een papier ingevuld te hebben, foto gemaakt en vingerafdruk gegeven mochten we voorlopig naar huis. We zouden nog eens moeten terug gaan een andere dag. Wanneer ik mijn mama belde zei ze dat ze me zou komen ophalen in een 20-tal minuten. Samen met Andrea (een AFS-verantwoordelijke) ging ik een ijsje halen voor tijdens het wachten. Bijna een uur later komt mijn mama dan toch opdagen.
Nadat we een snelle stop thuis maken gingen we weer naar mijn oma om daar te gaan eten. Toen de tafel klaarstond zag ik NUTELLA!!! Een pastoor was van Italië teruggekomen en had dat onderandere voor mijn oma meegenomen. Aangezien ze dat hier dus niet hebben wist mijn oma ook niet dat ge chocopasta niet in de frigo moet zetten en was heel de pot hard geworden.

Jarig!!

Om half 3 's nachts word ik wakker gebeld door een Koen, mijn broer in België. Hij vertelde me al dat mijn verjaardag was afgeroepen op Radio 2. Nadat mijn broer had gebeld, belde mijn mama niet veel later. En nadat mijn mama had gebeld kreeg ik nog een berichtje van mijn andere broer. Maar degene die het eerste was, was mijn zus. Zij had gisteren op Belgische tijd al een berichtje gestuurd.
Het eerste wat ik 's morgens deed was heet pakje van mijn thuis in belgië openmaken en het pakje van jong leut.
Wanneer ik mijn klas in liep hoorde ik onmiddellijk een geroep van Happy Birthday en Feliz Cumpleaños door elkaar gevold door kussen en knuffels. Tijdens de speeltijd kreeg ik van een paar vrienden een super leuk klein ballonnetje en een in het nederlands geschreven tekst of toch een poging tot. Bij Engels werd er ook nog eens gezongen voor me.
Terug thuis kwamen mijn oma en een Antonio eten voor mijn verjaardag. Er was ook een 'torta' voor me met mijn naam nog wel op. Van mijn oma en tante had ik 2 nieuwe bloesjes gekregen die we de vorige dat waren gaan kopen en zaterdag zouden we naar La Cancha gaan waar mijn mama sandalen voor me zou kopen als verjaardagscadeau. Ondertussen had ik ook al het boek dat het cadeau van mijn mama thuis was uit. als je absoluut niks anders te doen hebt tijdens de les is dat mogelijk.
's Avonds rond 8 uur gingen we Davi uithalen en gingen we naar Tuesday wat een goed restaurant is hier. Terwijl wij tweetjes al iets besteld hadden kwamen ook Fabie en Andi aan. Omdat het mijn verjaardag was kreeg ik op kosten van Tuesday een dessert.
De traditie hier is dat de jarige na het zingen een stuk uit de koek of in dit geval ijs moet bijten. Uiteraard met het risico om er in te worden geduwd.