Ik mocht wat langer slapen de dinsdag aangezien ik nog steeds niet naar school moest. We waren nog aan het wachten op antwoord van school ‘Anglos …’ of ik daar naartoe mocht. Die dag krijgen we ook antwoord en ik mag gaan. Nu moest ik alleen nog kiezen tussen Anglos of Ceivo. Ik laat weten dat ik graag naar ceivo zou willen gaan want dat zou makkelijker zijn op een manier. Woensdag krijg ik te horen dat ik dan toch naar Anglos ga.
Ik heb nu iedere dag les tot 1 uur dan ga ik naar huis om te eten en op maandag, dinsdag en donderdag moet ik om 3 uur terug voor nog les te hebben tot half 6.
zaterdag 31 juli 2010
dinsdag 27 juli 2010
26-07-10
De vakantie is voorbij en school begint. Om half 8 word ik wakker gemaakt door men mama die me mijn glas melk brengt en een broodje. We brengen Rena (Renata) , Lali (Eduardo) en Valen (Valentina) naar school.
In de auto heb ik besloten om de aantal straathonden te tellen. Om half 9 heb ik er al 19 geteld.
Nadat we hen naar school hebben gebracht gaan we naar Ceivo wat misschien mijn school gaat zijn. Daar wachten we nog even om Jessica, zij is de AFS student die een 5-tal straten verder woont. Binnen praten onze ouders met de directie terwijl wij proberen te volgen waar het over gaat. Uiteindelijk komt het er op aan dat wij daar naar school mogen gaan. Na Ceivo gaan we naar een muziekschool. Ook daar word er een heel gesprek gevoerd met de directie maar het is nog niet zeker of we mogen gaan naar die school. We laten onze gegevens er achter en ze zouden later op de dag bellen.
Nadat we naar de scholen zijn gegaan, ga ik mee naar jessica haar huis. Zij heeft zelfs nog een beter uitzicht dan mij op Cochabamba. We praten wat en kijken naar Ice Age 3. Om half 1 komt mijn moeder me terug ophalen om dan de anderen van school te halen. Rena heeft de hele dag les en ga ik dus niet meer zien tot vanavond.
Terug thuis eet ik wat, de andere hadden namelijk al bij de oma gegeten. Terwijl ik op de computer bezig ben hoor ik opeens een harde knal hier binnen. Ik ga naar de kamer van Rena en merk dat Lali en Valen het bed hebben afgebroken. Na 4 pogingen ligt alles weer terug op zijn plaats.
Om 5 uur heb ik mijn eerste Spaanse les en dit keer was ik wel op tijd. De les verloopt vrij snel en makkelijk. We hebben een aantal woordjes van school dingen geleerd en de werkwoorden ser en estar.
In de auto heb ik besloten om de aantal straathonden te tellen. Om half 9 heb ik er al 19 geteld.
Nadat we hen naar school hebben gebracht gaan we naar Ceivo wat misschien mijn school gaat zijn. Daar wachten we nog even om Jessica, zij is de AFS student die een 5-tal straten verder woont. Binnen praten onze ouders met de directie terwijl wij proberen te volgen waar het over gaat. Uiteindelijk komt het er op aan dat wij daar naar school mogen gaan. Na Ceivo gaan we naar een muziekschool. Ook daar word er een heel gesprek gevoerd met de directie maar het is nog niet zeker of we mogen gaan naar die school. We laten onze gegevens er achter en ze zouden later op de dag bellen.
Nadat we naar de scholen zijn gegaan, ga ik mee naar jessica haar huis. Zij heeft zelfs nog een beter uitzicht dan mij op Cochabamba. We praten wat en kijken naar Ice Age 3. Om half 1 komt mijn moeder me terug ophalen om dan de anderen van school te halen. Rena heeft de hele dag les en ga ik dus niet meer zien tot vanavond.
Terug thuis eet ik wat, de andere hadden namelijk al bij de oma gegeten. Terwijl ik op de computer bezig ben hoor ik opeens een harde knal hier binnen. Ik ga naar de kamer van Rena en merk dat Lali en Valen het bed hebben afgebroken. Na 4 pogingen ligt alles weer terug op zijn plaats.
Om 5 uur heb ik mijn eerste Spaanse les en dit keer was ik wel op tijd. De les verloopt vrij snel en makkelijk. We hebben een aantal woordjes van school dingen geleerd en de werkwoorden ser en estar.
maandag 26 juli 2010
25-07-10
De voormiddag is weer rustig verlopen in de middag vertrekken we naar Coreo. Maar aangezien het zondag is, is daar ook niet veel te beleven. We gaan daarom maar naar DE markt in Bolivia. We hebben er een tijdje rondgelopen en ik heb er toch al 3 cadeautjes kunnen kopen voor thuis. We hebben alleen een gedeelte van de helft gezien. Wanneer we meer tijd zouden hebben gaan we de markt eens helemaal bekijken.
’s Avonds gaan we nog even langs bij de tante waar de 2 Belgen verblijven. Ik laat men cadeautjes daar achter aangezien ze niet thuis zijn. Morgen (Maandag) vertrekken ze namelijk terug naar België. In de auto verteld mijn mama me dat ze heel misschien nog eens gaan komen dit jaar.
’s Avonds gaan we nog even langs bij de tante waar de 2 Belgen verblijven. Ik laat men cadeautjes daar achter aangezien ze niet thuis zijn. Morgen (Maandag) vertrekken ze namelijk terug naar België. In de auto verteld mijn mama me dat ze heel misschien nog eens gaan komen dit jaar.
zondag 25 juli 2010
24-07-10
De dag is vrij rustig verlopen. In de namiddag kijken we naar een film (2012). Na de film moet ik me gaan klaarmaken omdat we naar een afscheidsfeestje gaan van een vriendin van Rena. Eerst zetten we Lali af bij wat vriendjes waar hij gaat slapen. We wilde we nog even snel naar Coreo gaan om al wat cadeautjes te kunnen kopen voor thuis maar het was al toe. Daarna worden Rena en ik afgezet en wachten we nog even op Debbie, een vriendin van Rena. Aangezien ik nog niks gegeten had gingen we eerste in een cafe/restaurant. Daar heb ik frieten met kaassaus geprobeerd. Verbazend lekker eerlijk gezegd. Terwijl wij daar zitten komen nog andere vriendinnen die ik al eerder had gezien op de dag van de vriendschap. Wanneer we voltallig zijn vertrekken we in taxi’s naar het afscheidsfeestje.
zaterdag 24 juli 2010
23-07-10
Vandaag is het de dag van de vriendschap. De dag begint vrij rustig, om kwart voor 2 hebben we gedaan met onze lunch en moeten snel door om Lali weg te brengen en nog wat vriendjes van hem op te halen. Nadat we hem hebben afgezet, worden Rena en ik naar de bbq gebracht. Nog geen 2 uur nadat ik gegeten heb moet ik weer iets gaan eten
Na de bbq nemen we de taxi naar een vriendin van Rena. Na een tijdjes zijn we daar uiteindelijk met 10 meisjes. Een paar hebben speciaal iets gemaakt en meegebracht ter ere van de ‘feestdag’.
Als we terug thuis komen zie ik dat de tafel gedekt is voor een aantal mensen in de living. Aangezien wij altijd in de keuken eten betekend het dat er bezoek komt. Er wordt me verteld dat er vrienden komen van mijn papa zijn werk. Rena en ik dekken de tafel in de keuken voor ons en de kinderen, naderhand gaan we boven een tijd praten. Een tijdje later komt mijn papa binnen. Ik had dus geen idee dat die naar huis zou komen, uiteindelijk wel logisch aangezien zijn vrienden op bezoek komen.
Nu is het 20 na 2, 20 na 8 dus daar, een film later en 2 afleveringen van Sex and the City is nog steeds veel lawaai onder.
Na de bbq nemen we de taxi naar een vriendin van Rena. Na een tijdjes zijn we daar uiteindelijk met 10 meisjes. Een paar hebben speciaal iets gemaakt en meegebracht ter ere van de ‘feestdag’.
Als we terug thuis komen zie ik dat de tafel gedekt is voor een aantal mensen in de living. Aangezien wij altijd in de keuken eten betekend het dat er bezoek komt. Er wordt me verteld dat er vrienden komen van mijn papa zijn werk. Rena en ik dekken de tafel in de keuken voor ons en de kinderen, naderhand gaan we boven een tijd praten. Een tijdje later komt mijn papa binnen. Ik had dus geen idee dat die naar huis zou komen, uiteindelijk wel logisch aangezien zijn vrienden op bezoek komen.
Nu is het 20 na 2, 20 na 8 dus daar, een film later en 2 afleveringen van Sex and the City is nog steeds veel lawaai onder.
vrijdag 23 juli 2010
22-07-10
Het is nu half 1 hier en half 7 daar thuis. Tot nu toe verloopt de dag heel rustig. Zover ik weet staat er niks op de planning. Mijn mama is het huis aan het poetsen. Ik ben toch een paar dingen vergeten thuis, zoals de cd van office en mijn cd voor sims te kunnen spelen.
De dag is vrij rustig maar rond 5 uur komt Rena me opeens vertellen dat er 2 Belgen hier zijn, Lize en Sanne. Ene ervan is een aantal jaar geleden op uitwisseling geweest en komt nu terug op bezoek, de andere is een vriendin en gaat gewoon eens mee op reis. Terwijl we aan het praten zijn komt de priester weer langs, de oma met Antoin en de tante die ik eerder heb ontmoet. Morgen is er een bbq bij de Nona (de vrouw waar Lize bij heeft gewoond) en we worden uitgenodigd. Als we ook gaan geen idee, hier is het wel vaker de gewoonte om te zeggen dat men meegaat naar ergens maar het dan uiteindelijk toch niet doet. Nadat we samen hebben gegeten moet Rena naar de Duitse les en gaan alle bezoekers door.
Mijn mama komt me vertellen dat mijn gsm terug in de winkel is, wanneer we daar zijn zeggen ze dat mijn gsm hier niet gaat werken omdat die op een andere frequentie is of zoiets. Dus nu ga ik moeten wachten totdat ik geld heb zodat ik een nieuwe gsm hier kan kopen.
De dag is vrij rustig maar rond 5 uur komt Rena me opeens vertellen dat er 2 Belgen hier zijn, Lize en Sanne. Ene ervan is een aantal jaar geleden op uitwisseling geweest en komt nu terug op bezoek, de andere is een vriendin en gaat gewoon eens mee op reis. Terwijl we aan het praten zijn komt de priester weer langs, de oma met Antoin en de tante die ik eerder heb ontmoet. Morgen is er een bbq bij de Nona (de vrouw waar Lize bij heeft gewoond) en we worden uitgenodigd. Als we ook gaan geen idee, hier is het wel vaker de gewoonte om te zeggen dat men meegaat naar ergens maar het dan uiteindelijk toch niet doet. Nadat we samen hebben gegeten moet Rena naar de Duitse les en gaan alle bezoekers door.
Mijn mama komt me vertellen dat mijn gsm terug in de winkel is, wanneer we daar zijn zeggen ze dat mijn gsm hier niet gaat werken omdat die op een andere frequentie is of zoiets. Dus nu ga ik moeten wachten totdat ik geld heb zodat ik een nieuwe gsm hier kan kopen.
donderdag 22 juli 2010
21-07-10
Vandaag is mijn broertje jarig, hij wordt 10 en dit is de eerste keer voor hem dat hij geen school heeft op zijn verjaardag. Dat betekend dus dat er vrienden gaan langskomen. Terwijl we lasagne aan het klaarmaken zijn komen een voor een de vriendjes, oma en opa langs. Aangezien ik geen lasagne eet krijg ik kip met veel te veel aardappelen naar mijn zin en wat groenten. Na het eten wordt er onmiddellijk da koek gepakt. Eerlijk gezegd de koek en cake en wat nog allemaal zijn thuis veel beter! Na het zingen is er opeens veel gepraat en voor dat ik het doorheb wordt Lali zijn hoofd in de koek geduwt.
Na de niet-zo-lekkere-koek-als-in-België gaan de jongens terug naar buiten en beginnen we binnen al op te ruimen, er worden een aantal chocotofs en koekjes klaargelegd en zodra de jongens te horen krijgen dat ze van melkchocolade zijn is er geen enkel meer over van op het bord. Het drinken is ook al snel op en Rena en ik gaan nog wat halen een straat verder. Als je hier rondloopt buiten kom je op iedere straat wel een klein winkeltje tegen.
Tijdens het feestje moet Rena weer naar haar wiskundeles. Ik moest om 5 uur bij mijn ‘examen’ Spaans zijn. Om kwart na 5 vertrekken we om Rena uit te halen en mij naar men Spaanse les te brengen. Om 20 voor 6 kom ik dan toch eindelijk aan bij de les en krijg ik mijn ‘examen’ wat uit blad bestaat. Dat het een blad was betekend niet da t het makkelijk voor me was. Ik kon maar amper iets invullen. Ook werd er tegen de ouders gezegd dat ze niet meer Engels mogen praten. Niet dat het zoveel uitmaakt voor mijn mama aangezien ze niet echt Engels kan, maar dat betekend dus ook dat Rena niet langer mijn tolk mag zijn. In de auto hebben we dan toch maar afgesproken dat ze altijd alles eerst in het Spaans zegt en als ik het niet versta zegt ze het in het Engels. Vanaf volgende week maandag krijgen we iedere dag 2 uur les, van 5 tot 7.
Na de les hebben we ook nog even gepraat met de mensen van AFS over mijn geldprobleem. Zij zeggen dat als ik 15 dagen nog kan wachten dat ik een AFS- identiteitskaart heb en zo wel een rekening kan openen. Ook hebben we het nog even gehad over mijn studiebeurs of kindergeld papieren. Toen ben ik te weten gekomen dat de school van Rena moeilijk doet over uitwisselingsstudenten en dat ze een andere school voor me aan het zoeken zijn.
Wanneer we in de winkel aankomen voor mijn gsm, krijgen we te horen dat we die zogezegd in de voormiddag al hadden afgehaald. Na veel discussiëren dat het niet zo is hebben ze de bediende van in de voormiddag gebeld en naar de winkel laten komen. Wij krijgen ondertussen al de beelden te zien van de voormiddag en daar zien we een andere vrouw mijn gsm meenemen. Wat is er nu gebeurd: de vrouw kwam de gsm van de dochter ophalen. Dit was ook een samsung met zwart en zilver, maar een openklapbaren! De vrouw (zonder bewijs nog wel) zegt onmiddellijk maar van ja dat is die van mijn dochter. De bediende twijfelt wel nog ff met de naam enzovoort maar laat het toch toe om iemand zonder bewijs een gsm mee te geven. Daar stond ik dus zonder gsm, maar ik was al blij dat het niet met mijn andere gsm was gebeurd. De winkel heeft mij toen wel een andere gsm meegegeven die tweedehans is.
Wanneer we later weer thuis zijn blijkt dat er een priester van vroeger bij de oma op school is gestorven en dat we naar de begrafenis gaan. De mis vond plaats in een turnhal van een school, in de zaal stonden allemaal fel rode coca cola stoelen klaar met in het midden de open kist van de priester. Van de mis zelf heb ik uiteraard niet veel kunnen volgen maar het zangkoor heeft wel een indruk op me gemaakt. Zij konden geweldig zingen en de echo van de zaal maakte dit nog mooier. Na de mis kwamen ze langs met drank en hapjes, wat ik zelf wel ongepast vind maar hier blijkbaar normaal is.
’s Avonds voor het slapen spelen we nog een aantal kaartspellen op het bed op de ouders hun kamer.
Na de niet-zo-lekkere-koek-als-in-België gaan de jongens terug naar buiten en beginnen we binnen al op te ruimen, er worden een aantal chocotofs en koekjes klaargelegd en zodra de jongens te horen krijgen dat ze van melkchocolade zijn is er geen enkel meer over van op het bord. Het drinken is ook al snel op en Rena en ik gaan nog wat halen een straat verder. Als je hier rondloopt buiten kom je op iedere straat wel een klein winkeltje tegen.
Tijdens het feestje moet Rena weer naar haar wiskundeles. Ik moest om 5 uur bij mijn ‘examen’ Spaans zijn. Om kwart na 5 vertrekken we om Rena uit te halen en mij naar men Spaanse les te brengen. Om 20 voor 6 kom ik dan toch eindelijk aan bij de les en krijg ik mijn ‘examen’ wat uit blad bestaat. Dat het een blad was betekend niet da t het makkelijk voor me was. Ik kon maar amper iets invullen. Ook werd er tegen de ouders gezegd dat ze niet meer Engels mogen praten. Niet dat het zoveel uitmaakt voor mijn mama aangezien ze niet echt Engels kan, maar dat betekend dus ook dat Rena niet langer mijn tolk mag zijn. In de auto hebben we dan toch maar afgesproken dat ze altijd alles eerst in het Spaans zegt en als ik het niet versta zegt ze het in het Engels. Vanaf volgende week maandag krijgen we iedere dag 2 uur les, van 5 tot 7.
Na de les hebben we ook nog even gepraat met de mensen van AFS over mijn geldprobleem. Zij zeggen dat als ik 15 dagen nog kan wachten dat ik een AFS- identiteitskaart heb en zo wel een rekening kan openen. Ook hebben we het nog even gehad over mijn studiebeurs of kindergeld papieren. Toen ben ik te weten gekomen dat de school van Rena moeilijk doet over uitwisselingsstudenten en dat ze een andere school voor me aan het zoeken zijn.
Wanneer we in de winkel aankomen voor mijn gsm, krijgen we te horen dat we die zogezegd in de voormiddag al hadden afgehaald. Na veel discussiëren dat het niet zo is hebben ze de bediende van in de voormiddag gebeld en naar de winkel laten komen. Wij krijgen ondertussen al de beelden te zien van de voormiddag en daar zien we een andere vrouw mijn gsm meenemen. Wat is er nu gebeurd: de vrouw kwam de gsm van de dochter ophalen. Dit was ook een samsung met zwart en zilver, maar een openklapbaren! De vrouw (zonder bewijs nog wel) zegt onmiddellijk maar van ja dat is die van mijn dochter. De bediende twijfelt wel nog ff met de naam enzovoort maar laat het toch toe om iemand zonder bewijs een gsm mee te geven. Daar stond ik dus zonder gsm, maar ik was al blij dat het niet met mijn andere gsm was gebeurd. De winkel heeft mij toen wel een andere gsm meegegeven die tweedehans is.
Wanneer we later weer thuis zijn blijkt dat er een priester van vroeger bij de oma op school is gestorven en dat we naar de begrafenis gaan. De mis vond plaats in een turnhal van een school, in de zaal stonden allemaal fel rode coca cola stoelen klaar met in het midden de open kist van de priester. Van de mis zelf heb ik uiteraard niet veel kunnen volgen maar het zangkoor heeft wel een indruk op me gemaakt. Zij konden geweldig zingen en de echo van de zaal maakte dit nog mooier. Na de mis kwamen ze langs met drank en hapjes, wat ik zelf wel ongepast vind maar hier blijkbaar normaal is.
’s Avonds voor het slapen spelen we nog een aantal kaartspellen op het bed op de ouders hun kamer.
woensdag 21 juli 2010
20-07-10
Planning van vandaag: weer naar de winkel voor kaart, weer naar de bank
In de namiddag gingen we dus naar de bank voor een rekening te openen. Nu blijkt dat alleen mensen met een Boliviaanse identiteitskaart een rekening kunnen openen en dat mijn paspoort niet goed genoeg is. Probleem! Mijn mama gaat morgen met AFS praten hoe we dit kunnen oplossen, terwijl ik mijn Spaans examen krijg. Ja, ik krijg dus morgen een Spaans examen om te zien hoe ‘goed’ mijn Spaans is. Naderhand ga ik ook nog lessen krijgen.
Na de bank gingen we kijken of ik via een usb internet kan krijgen op mijn laptop. Terwijl we naar de winkel aan het wandelen waren doe ik mijn haren samen en ik denk dat een taxichauffeur dat heeft mis begrepen. Hij wenkt naar me en kijkt niet voor zich en bots zo tegen de auto voor zich. Gelukkig niet hard, de auto waar hij tegenkwam heeft niks en zijn eigen motorkap is een beetje omhoog gaan staan. Ik heb hier dus al mijn eerste ongeluk veroorzaakt.
Veilig in de winkel aangekomen zou ik zo een stick kunnen kopen maar dat is 50 $ en dan nog eens iedere maand 35 euro betalen voor die stick. Dit is me iets te veel om uit te geven iedere maand dus vraag ik of het mogelijk is om de code te krijgen van het internet thuis zodat ik zo op de laptop kan.
Thuis terug aangekomen belt mijn mama naar de service en nu gaan deze naar hier komen. Ik weet niet of al die moeite nodig is.. Is gewoon de code niet genoeg? Maar ja hoe zegt ge dat in het Spaans?
We zijn zo een kwartiertje thuis en dan gaan we de kinderen ophalen die we eerder met naar de bank en winkel gaan hadden afgezet. Om half 6 hier komen Marianna en Luli op bezoek en ook zij blijven tot avondeten maar langer. Tijdens het eten komt er nog een vriendin van Rena langs. We blijven praten maar vooral zij in het Spaans en na een tijdje gaan Luli en de andere vriendin waarvan ik de naam niet weet weg. Mariana, Rena en ik kijken naar Sex en the city op tv (in het Engels maar Spaans ondertitelt, geen problemen voor mij). Tijdens te film krijgen ook nog eens te horen dat we geen 3 dagen vakantie hebben maar tot volgende week maandag. Echt wel raar die vakantie regeling hier.
Nieuw woord:
-ophalen: recoger
In de namiddag gingen we dus naar de bank voor een rekening te openen. Nu blijkt dat alleen mensen met een Boliviaanse identiteitskaart een rekening kunnen openen en dat mijn paspoort niet goed genoeg is. Probleem! Mijn mama gaat morgen met AFS praten hoe we dit kunnen oplossen, terwijl ik mijn Spaans examen krijg. Ja, ik krijg dus morgen een Spaans examen om te zien hoe ‘goed’ mijn Spaans is. Naderhand ga ik ook nog lessen krijgen.
Na de bank gingen we kijken of ik via een usb internet kan krijgen op mijn laptop. Terwijl we naar de winkel aan het wandelen waren doe ik mijn haren samen en ik denk dat een taxichauffeur dat heeft mis begrepen. Hij wenkt naar me en kijkt niet voor zich en bots zo tegen de auto voor zich. Gelukkig niet hard, de auto waar hij tegenkwam heeft niks en zijn eigen motorkap is een beetje omhoog gaan staan. Ik heb hier dus al mijn eerste ongeluk veroorzaakt.
Veilig in de winkel aangekomen zou ik zo een stick kunnen kopen maar dat is 50 $ en dan nog eens iedere maand 35 euro betalen voor die stick. Dit is me iets te veel om uit te geven iedere maand dus vraag ik of het mogelijk is om de code te krijgen van het internet thuis zodat ik zo op de laptop kan.
Thuis terug aangekomen belt mijn mama naar de service en nu gaan deze naar hier komen. Ik weet niet of al die moeite nodig is.. Is gewoon de code niet genoeg? Maar ja hoe zegt ge dat in het Spaans?
We zijn zo een kwartiertje thuis en dan gaan we de kinderen ophalen die we eerder met naar de bank en winkel gaan hadden afgezet. Om half 6 hier komen Marianna en Luli op bezoek en ook zij blijven tot avondeten maar langer. Tijdens het eten komt er nog een vriendin van Rena langs. We blijven praten maar vooral zij in het Spaans en na een tijdje gaan Luli en de andere vriendin waarvan ik de naam niet weet weg. Mariana, Rena en ik kijken naar Sex en the city op tv (in het Engels maar Spaans ondertitelt, geen problemen voor mij). Tijdens te film krijgen ook nog eens te horen dat we geen 3 dagen vakantie hebben maar tot volgende week maandag. Echt wel raar die vakantie regeling hier.
Nieuw woord:
-ophalen: recoger
dinsdag 20 juli 2010
19-07-10
´s´Morgens wordt ik wakker en ben niet zeker wat ik moet doen, ik kleed me dus maar aan en ben zeker 10 minuten bezig met het maken van mijn bed. Maar al vlug begint mijn dag met een bloedneus die al een paar dagen aan zat te komen door de hoogte. uiteindelijk hoor ik onder geluiden en ga ik dan ook maar naar de keuken.
Vandaag stond op de planning: Naar de bank gaan voor een rekening te openen en een gsm kaart kopen.
In de voormiddag gaan Rena en ik naar de supermarkt voor een gsmkaart, dit gedaan wandelen we eens naar de school zodat ik deze toch al gezien heb. Daarna nemen we de bus terug naar huis voor maar 2Bs wat zo een 20 eurocent is.
Na het eten ´s middags, wat hier eigenlijk best vrij laat is, ga ik maar voetbal spelen buiten. Hier zijn ze dus echt wel voetbalfans. Rond kwart voor 4 vertrekken we eert naar de winkel omdat ik geen netwerk heb op mijn gsm en daarna naar de bank. Door de drukte op straat zijn we te laat en is het net gesloten. De bank is dus voor morgen.
In plaats van naar huis te gaan, gaan we eerst naar een vrij toeristische plaats genaamd ´Correo´ waar je boeken kan kopen (kopieën van boeken)m cd´s kan kopen (kopieën van cd´s), dvd´s (uiteraard ook kopieën van dvd´s), armbanden, oorbellen en kettingen. Daarna gaan we naar een markt in Bolivia. Deze is al vrij groot maar nog niet DE markt van Bolivia. (Cochabamba heeft namelijk de grootste markt van heel Bolivia)
Terwijl we daar aan het rondlopen zijn komen we de mama van mijn mama tegen en een neefje. Was dit afgesproken was of niet?, geen idee. In ieder geval, we lopen nu samen nog wat rond en kopen wat kleren voor Lali. Na het winkelen krijg ik te horen dat we gaan eten bij de oma. Onderweg zetten we Rena af bij haar lessen Duits. (In Bolivia is het zo dat als je een student in huis neemt dat je zelf een kind moet wegsturen en omgekeerd. Rena vertrekt dus de 9de september naar Duitsland.) De oma wont hogerop en heeft een prachtig uitzicht ´s nachts op Cochabamba.
Blijkbaar zijn wij niet de enige die daar gaan eten, er komt ook nog een priester die bekent is in de familie en een tante. (Waarschijnlijk de moeder van het neefje van eerder.) Wat ik zelf wel grappig vond is dat ze steeds aan het zeggen waren dat het zo koud was terwijl ik nog in mijn T-shirt zat. Het voelde voor mij aan als een fris avond lenteweer.
nieuwe woordjes:
- Koud: Frío
- Bal: pelota
- Mes: cuchillo
- Ijs om the eten : helado
- Kip: pollo
- ei: huevo
- water: agua
Vandaag stond op de planning: Naar de bank gaan voor een rekening te openen en een gsm kaart kopen.
In de voormiddag gaan Rena en ik naar de supermarkt voor een gsmkaart, dit gedaan wandelen we eens naar de school zodat ik deze toch al gezien heb. Daarna nemen we de bus terug naar huis voor maar 2Bs wat zo een 20 eurocent is.
Na het eten ´s middags, wat hier eigenlijk best vrij laat is, ga ik maar voetbal spelen buiten. Hier zijn ze dus echt wel voetbalfans. Rond kwart voor 4 vertrekken we eert naar de winkel omdat ik geen netwerk heb op mijn gsm en daarna naar de bank. Door de drukte op straat zijn we te laat en is het net gesloten. De bank is dus voor morgen.
In plaats van naar huis te gaan, gaan we eerst naar een vrij toeristische plaats genaamd ´Correo´ waar je boeken kan kopen (kopieën van boeken)m cd´s kan kopen (kopieën van cd´s), dvd´s (uiteraard ook kopieën van dvd´s), armbanden, oorbellen en kettingen. Daarna gaan we naar een markt in Bolivia. Deze is al vrij groot maar nog niet DE markt van Bolivia. (Cochabamba heeft namelijk de grootste markt van heel Bolivia)
Terwijl we daar aan het rondlopen zijn komen we de mama van mijn mama tegen en een neefje. Was dit afgesproken was of niet?, geen idee. In ieder geval, we lopen nu samen nog wat rond en kopen wat kleren voor Lali. Na het winkelen krijg ik te horen dat we gaan eten bij de oma. Onderweg zetten we Rena af bij haar lessen Duits. (In Bolivia is het zo dat als je een student in huis neemt dat je zelf een kind moet wegsturen en omgekeerd. Rena vertrekt dus de 9de september naar Duitsland.) De oma wont hogerop en heeft een prachtig uitzicht ´s nachts op Cochabamba.
Blijkbaar zijn wij niet de enige die daar gaan eten, er komt ook nog een priester die bekent is in de familie en een tante. (Waarschijnlijk de moeder van het neefje van eerder.) Wat ik zelf wel grappig vond is dat ze steeds aan het zeggen waren dat het zo koud was terwijl ik nog in mijn T-shirt zat. Het voelde voor mij aan als een fris avond lenteweer.
nieuwe woordjes:
- Koud: Frío
- Bal: pelota
- Mes: cuchillo
- Ijs om the eten : helado
- Kip: pollo
- ei: huevo
- water: agua
maandag 19 juli 2010
Cochabamba (18-07)
Om 10 uur gingen we vertrekken naar de luchthaven, om 11 uur moesten we zeker op de luchthaven zijn. We gaan eerst nog de duitse afs-ers uithalen die ook naar Cochabamba gaan. Allen in een busje gepropt rijden we terug omhoog naar de luchthaven. La Paz heft een ongelofelijk mooi uitzicht van bovenaf en dan nog eens het gebergte in de verte. Om 12 uur zouden we vertreken maar ons vliegtuig had al een vertraging van een 10tal minuten. Rond 12.20 gaan we dan toch de lucht in. La Paz wordt steeds kleiner en de wolken komen weer steeds dichter. Nu gaat het pas echt beginnen.
Vanaf het begin tot het einde is er een hevige turbulentie die ervoor zorgt dat sommige van ons toch wel een zakje nodig hebben.
20 minuten later komen we dus aan in Cochabamba, met zen allen staan we te wachten op onze bagage. De mijne komt als een van de eerste. Te zenuwachtig om door te gaan beslissen we om op elkaar te wachten. Zodra we door de deuren gaan, gaat iedereen zijn eigen kant op. Niet meer zeker hoe mijn familie er in het echt uitziet, kijk in in het rond. Ik zie Rena naar me lachen en ik weet waar ik heen moet. Buiten de luchthaven worden er foto´s gemaakt van de gastgezinnen met hun nieuwe zoon of dochter. Al snel kom ik te weten dat er een AFS-student dicht bij me woont. Maar 5 straten verder.
Terwijl we naar huis rijden praten Rena en ik over vanalles, maar vooral geniet ik van het uitzicht. Doordat Cochabamba niet in een ´kuil´ligt zoals La Paz kan je het gebergte nog beter zien hier.
Thuis aangekomen zie ik een zelfgemaakt welkomsbord met mijn naam aan de deur en wanneer ik en rondleiding krijg zie ik mijn naam op een metalen plaatje met Tweety op aan de deur van mijn slaapkamer. Mijn eigen kamer maar ik denk wel dat deze eerst van Lalo was (mijn broertje) aangezien hij nu bij Rena op de kamer ligt.
Terwijl ik mijn koffer aan het leegmaken ben komt Rena me halen om te gaan luchen. De porties eten die men hier krijgt in een restaurant zijn groot! Ook leer ik mijn eerste woordjes Spaans. Pan betekend brood, hielo betekend ijs (voor in drinken).
Nadat we hebben gegeten gaan we naar de cinema waar ook een speelhal is. Lalo en Valentina spelen wat spellen terwijl Rena en ik nog wat rondwandelen. Na de spellen gaan we nog even naar de supermarkt. De prijzen voor alles is hier echt goedkoop. Wat ik nog ontdek is dat we hier in Bolivia Oreo Hoorentjes hebben voor ijs! Het volgende woord dat ik leer is ´leche´, dit betekend melk.
Niet veel later dan dat we terug thuis zijn aangekomen komen er al 2 vriendinnnen van Rena langs. Wij blijven praten tot het avondeten.
Andere dingen die me zijn opgevallen:
- verkeersregels worden al snel vergeten.
- na het eten zegt men altijd danku.
- ik ben de eerste nederlanders al tegengekomen
Vanaf het begin tot het einde is er een hevige turbulentie die ervoor zorgt dat sommige van ons toch wel een zakje nodig hebben.
20 minuten later komen we dus aan in Cochabamba, met zen allen staan we te wachten op onze bagage. De mijne komt als een van de eerste. Te zenuwachtig om door te gaan beslissen we om op elkaar te wachten. Zodra we door de deuren gaan, gaat iedereen zijn eigen kant op. Niet meer zeker hoe mijn familie er in het echt uitziet, kijk in in het rond. Ik zie Rena naar me lachen en ik weet waar ik heen moet. Buiten de luchthaven worden er foto´s gemaakt van de gastgezinnen met hun nieuwe zoon of dochter. Al snel kom ik te weten dat er een AFS-student dicht bij me woont. Maar 5 straten verder.
Terwijl we naar huis rijden praten Rena en ik over vanalles, maar vooral geniet ik van het uitzicht. Doordat Cochabamba niet in een ´kuil´ligt zoals La Paz kan je het gebergte nog beter zien hier.
Thuis aangekomen zie ik een zelfgemaakt welkomsbord met mijn naam aan de deur en wanneer ik en rondleiding krijg zie ik mijn naam op een metalen plaatje met Tweety op aan de deur van mijn slaapkamer. Mijn eigen kamer maar ik denk wel dat deze eerst van Lalo was (mijn broertje) aangezien hij nu bij Rena op de kamer ligt.
Terwijl ik mijn koffer aan het leegmaken ben komt Rena me halen om te gaan luchen. De porties eten die men hier krijgt in een restaurant zijn groot! Ook leer ik mijn eerste woordjes Spaans. Pan betekend brood, hielo betekend ijs (voor in drinken).
Nadat we hebben gegeten gaan we naar de cinema waar ook een speelhal is. Lalo en Valentina spelen wat spellen terwijl Rena en ik nog wat rondwandelen. Na de spellen gaan we nog even naar de supermarkt. De prijzen voor alles is hier echt goedkoop. Wat ik nog ontdek is dat we hier in Bolivia Oreo Hoorentjes hebben voor ijs! Het volgende woord dat ik leer is ´leche´, dit betekend melk.
Niet veel later dan dat we terug thuis zijn aangekomen komen er al 2 vriendinnnen van Rena langs. Wij blijven praten tot het avondeten.
Andere dingen die me zijn opgevallen:
- verkeersregels worden al snel vergeten.
- na het eten zegt men altijd danku.
- ik ben de eerste nederlanders al tegengekomen
zaterdag 17 juli 2010
Dag 2 in La Paz
Gisterenavond kwamen ze een deel(*) van ons zeggen dat we om 6.30u moesten opstaan.
(*) de mensen die naar Cochabamba, Tarija en La Paz gaan. We moesten allen naar de dokter voor een bloedtest, urinetest, X-ray scan gedoe, tandarst en voor een ondervraging hoe het met de gezondheid in de familie gaat. Rond 8 uur komen we aan in het ziekenhuis 3 uur later zitten we daar nog steeds met serieuze honger. Een half uurtje later vertrekken we dan toch en zijn we niet ver van het ziekenhuis ons ontbijtsnack gaan eten.
De juiste namen van de snacks weet ik niet meer maar je had iets wat op een vrij droge, opgeblazen pannenkoek leek en een deeg achtig iets wat aan de onderkant harder was met gesmolten kaas in. Wat ik wel weet is dat het typische Boliviaanse gerechten waren. Als drinken krijgen we Api wat warm is en gemaakt van rode maïs. Ook heb ik nog een Toddy gehad wat een chocolademelk is maar toch iets anders dan die van thuis.
Na de snack zijn we foto's gaan maken voor Interpol en hierna gingen we terug naar het hotel waar we onze luch kregen. Na de luch hadden we even wat vrije tijd en daarna was er een workshop waarin we veel informatie kregen, zoals over iedere plaats waar we heen gingen. Dus Cochabamba, Santa Cruz, Tarija, La Paz,.. Ook kregen we nog de informatie over de cultuurshock die we zullen meemaken, we hebben toch wel wat meer geleerd over Bolivia. Zo ben ik ook te weten gekomen dan 1 euro 10 bolivianos zijn.
Na onze workshop hadden we nog een uurtje pauze voor het eten. Tijdens die pauze heb ik dan maar gebruik gemaakt van de douche. Aangezien het vandaag toch wel wat frisjes was en hier nergens verwarming is, doet zo een douch enorm goed!
(*) de mensen die naar Cochabamba, Tarija en La Paz gaan. We moesten allen naar de dokter voor een bloedtest, urinetest, X-ray scan gedoe, tandarst en voor een ondervraging hoe het met de gezondheid in de familie gaat. Rond 8 uur komen we aan in het ziekenhuis 3 uur later zitten we daar nog steeds met serieuze honger. Een half uurtje later vertrekken we dan toch en zijn we niet ver van het ziekenhuis ons ontbijtsnack gaan eten.
De juiste namen van de snacks weet ik niet meer maar je had iets wat op een vrij droge, opgeblazen pannenkoek leek en een deeg achtig iets wat aan de onderkant harder was met gesmolten kaas in. Wat ik wel weet is dat het typische Boliviaanse gerechten waren. Als drinken krijgen we Api wat warm is en gemaakt van rode maïs. Ook heb ik nog een Toddy gehad wat een chocolademelk is maar toch iets anders dan die van thuis.
Na de snack zijn we foto's gaan maken voor Interpol en hierna gingen we terug naar het hotel waar we onze luch kregen. Na de luch hadden we even wat vrije tijd en daarna was er een workshop waarin we veel informatie kregen, zoals over iedere plaats waar we heen gingen. Dus Cochabamba, Santa Cruz, Tarija, La Paz,.. Ook kregen we nog de informatie over de cultuurshock die we zullen meemaken, we hebben toch wel wat meer geleerd over Bolivia. Zo ben ik ook te weten gekomen dan 1 euro 10 bolivianos zijn.
Na onze workshop hadden we nog een uurtje pauze voor het eten. Tijdens die pauze heb ik dan maar gebruik gemaakt van de douche. Aangezien het vandaag toch wel wat frisjes was en hier nergens verwarming is, doet zo een douch enorm goed!
vrijdag 16 juli 2010
Vertrek in Brussel
Het begon hier al goed, we zouden om 7.55u hier vertrekken en 3 kwartier later gaan we pas de lucht in. Voor de eerste keer in men leven zat ik in een vliegtuig. Ik zag de kleine schapenwolkjes steeds dichter komen. Een prachtig uitzicht! aangezien ik vrij vroeg ben moeten opstaan ging ik toch maar slapen na een kwartiertje. Niet lang daarna wordt ik wakker en zie ik Parijs onder me. Oñ half 12 kwamen we in Spanje aan en ons volgende vliegtuig was al om 12 uur. Vol goede moed beginnen we naar onze volgende vlucht te gaan. wanneer we de ruimte binnenkomen waar onze paspoorten moeten worden gecontroleerd, begint de stress toch wel. De ruimte staat vol met mensen, het was al 20 voor en het was nog zeker 10 monuten wandelen naar onze gate. terwijl dat we aanschuiven kruipen er steeds andere mensen voor en krijgen uiteraard de gehandicapten voorang. Met nog 5 minuten te gaan beginnen we allen te lopen naar het vliegtuig. Nu zit ik hier weerm klaar voor de lange vlucht naar Miami.
Om 14.10 kwamen ze langs met de lunch en als je nog niks hebt gegeten van half 3 ´s morgens is alles super lekker.
Uiteindelijk aangekomen in Miami, door alle controles en gedoe door geraakt, zelfs met al de chocolade en cadeautjes. We zitten nu allen samen aan de gate van onse volgende vlucht die om 10.45 locale tijd vertrekt naar La Paz. Mijn horloge wijst 00:35u aan, onze tijd en nu eigenlijk jullie tijd. Hier in Miami zelf is het 18.35u maar de tijd waar mijn lichaam zich in bevind weet ik echt niet. Ik voel dat mijn lichaam uitgeput begint te geraken, niet moeilijk door dat tijdsverschil en de steeds onregelmatige slaap. het grootste probleem zal in La Paz zijn. Wanneer wij aankomen gaat de dag daar nog maar pas beginnen. Dus als ik niet genoeg ga slapen tijdens deze vlucht ga ik toch wel problemen hebben daar.
ondanks al de kleine tegenslagen die we al hebben gehad heb ik er nog steeds ongelofelijk veel zin in. Ik kan niet wachten om mijn gezin te zien.
Voor de mensen die dit nog hebben meegehad op de luchthaven: Ik heb gelijkm het is wel een viool en geen trompet.
Onze vlucht begon al spannend met onweer. Het was prachtig om te zien hoe iedere wolk oplichte bij een flits. uiteindelijk heb ik wel men eige raad opgevolgd en ben ik gaan slapen. Na 6 uur vliegen naderde we La Paz. Al de straten waren verlicht, ongelofelijk om te zien, net zoals in de films. In de luchthaven werden we opgewacht door 2 AFS vrijwilligers. de ene voor ons en de andere voor de duitsters die we nog zijn tegengekomen tijdens onze laatste vlucht. We werden verdeeld over 2 busjes met de bagage op het dak. Toch van degene die er hadden... minstens 10 mensen van onze groep hebben geen bagage. wanneer je nar onder rijdt krijg je ook weer mooie landschappen te zien van La Paz. we hebben een verblijfplaats in een hotel maar nu zit ik in een internetcafe niet ver van ons hotel af.
Om 14.10 kwamen ze langs met de lunch en als je nog niks hebt gegeten van half 3 ´s morgens is alles super lekker.
Uiteindelijk aangekomen in Miami, door alle controles en gedoe door geraakt, zelfs met al de chocolade en cadeautjes. We zitten nu allen samen aan de gate van onse volgende vlucht die om 10.45 locale tijd vertrekt naar La Paz. Mijn horloge wijst 00:35u aan, onze tijd en nu eigenlijk jullie tijd. Hier in Miami zelf is het 18.35u maar de tijd waar mijn lichaam zich in bevind weet ik echt niet. Ik voel dat mijn lichaam uitgeput begint te geraken, niet moeilijk door dat tijdsverschil en de steeds onregelmatige slaap. het grootste probleem zal in La Paz zijn. Wanneer wij aankomen gaat de dag daar nog maar pas beginnen. Dus als ik niet genoeg ga slapen tijdens deze vlucht ga ik toch wel problemen hebben daar.
ondanks al de kleine tegenslagen die we al hebben gehad heb ik er nog steeds ongelofelijk veel zin in. Ik kan niet wachten om mijn gezin te zien.
Voor de mensen die dit nog hebben meegehad op de luchthaven: Ik heb gelijkm het is wel een viool en geen trompet.
Onze vlucht begon al spannend met onweer. Het was prachtig om te zien hoe iedere wolk oplichte bij een flits. uiteindelijk heb ik wel men eige raad opgevolgd en ben ik gaan slapen. Na 6 uur vliegen naderde we La Paz. Al de straten waren verlicht, ongelofelijk om te zien, net zoals in de films. In de luchthaven werden we opgewacht door 2 AFS vrijwilligers. de ene voor ons en de andere voor de duitsters die we nog zijn tegengekomen tijdens onze laatste vlucht. We werden verdeeld over 2 busjes met de bagage op het dak. Toch van degene die er hadden... minstens 10 mensen van onze groep hebben geen bagage. wanneer je nar onder rijdt krijg je ook weer mooie landschappen te zien van La Paz. we hebben een verblijfplaats in een hotel maar nu zit ik in een internetcafe niet ver van ons hotel af.
Abonneren op:
Reacties (Atom)