Het begon hier al goed, we zouden om 7.55u hier vertrekken en 3 kwartier later gaan we pas de lucht in. Voor de eerste keer in men leven zat ik in een vliegtuig. Ik zag de kleine schapenwolkjes steeds dichter komen. Een prachtig uitzicht! aangezien ik vrij vroeg ben moeten opstaan ging ik toch maar slapen na een kwartiertje. Niet lang daarna wordt ik wakker en zie ik Parijs onder me. Oñ half 12 kwamen we in Spanje aan en ons volgende vliegtuig was al om 12 uur. Vol goede moed beginnen we naar onze volgende vlucht te gaan. wanneer we de ruimte binnenkomen waar onze paspoorten moeten worden gecontroleerd, begint de stress toch wel. De ruimte staat vol met mensen, het was al 20 voor en het was nog zeker 10 monuten wandelen naar onze gate. terwijl dat we aanschuiven kruipen er steeds andere mensen voor en krijgen uiteraard de gehandicapten voorang. Met nog 5 minuten te gaan beginnen we allen te lopen naar het vliegtuig. Nu zit ik hier weerm klaar voor de lange vlucht naar Miami.
Om 14.10 kwamen ze langs met de lunch en als je nog niks hebt gegeten van half 3 ´s morgens is alles super lekker.
Uiteindelijk aangekomen in Miami, door alle controles en gedoe door geraakt, zelfs met al de chocolade en cadeautjes. We zitten nu allen samen aan de gate van onse volgende vlucht die om 10.45 locale tijd vertrekt naar La Paz. Mijn horloge wijst 00:35u aan, onze tijd en nu eigenlijk jullie tijd. Hier in Miami zelf is het 18.35u maar de tijd waar mijn lichaam zich in bevind weet ik echt niet. Ik voel dat mijn lichaam uitgeput begint te geraken, niet moeilijk door dat tijdsverschil en de steeds onregelmatige slaap. het grootste probleem zal in La Paz zijn. Wanneer wij aankomen gaat de dag daar nog maar pas beginnen. Dus als ik niet genoeg ga slapen tijdens deze vlucht ga ik toch wel problemen hebben daar.
ondanks al de kleine tegenslagen die we al hebben gehad heb ik er nog steeds ongelofelijk veel zin in. Ik kan niet wachten om mijn gezin te zien.
Voor de mensen die dit nog hebben meegehad op de luchthaven: Ik heb gelijkm het is wel een viool en geen trompet.
Onze vlucht begon al spannend met onweer. Het was prachtig om te zien hoe iedere wolk oplichte bij een flits. uiteindelijk heb ik wel men eige raad opgevolgd en ben ik gaan slapen. Na 6 uur vliegen naderde we La Paz. Al de straten waren verlicht, ongelofelijk om te zien, net zoals in de films. In de luchthaven werden we opgewacht door 2 AFS vrijwilligers. de ene voor ons en de andere voor de duitsters die we nog zijn tegengekomen tijdens onze laatste vlucht. We werden verdeeld over 2 busjes met de bagage op het dak. Toch van degene die er hadden... minstens 10 mensen van onze groep hebben geen bagage. wanneer je nar onder rijdt krijg je ook weer mooie landschappen te zien van La Paz. we hebben een verblijfplaats in een hotel maar nu zit ik in een internetcafe niet ver van ons hotel af.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten