Om 10 uur gingen we vertrekken naar de luchthaven, om 11 uur moesten we zeker op de luchthaven zijn. We gaan eerst nog de duitse afs-ers uithalen die ook naar Cochabamba gaan. Allen in een busje gepropt rijden we terug omhoog naar de luchthaven. La Paz heft een ongelofelijk mooi uitzicht van bovenaf en dan nog eens het gebergte in de verte. Om 12 uur zouden we vertreken maar ons vliegtuig had al een vertraging van een 10tal minuten. Rond 12.20 gaan we dan toch de lucht in. La Paz wordt steeds kleiner en de wolken komen weer steeds dichter. Nu gaat het pas echt beginnen.
Vanaf het begin tot het einde is er een hevige turbulentie die ervoor zorgt dat sommige van ons toch wel een zakje nodig hebben.
20 minuten later komen we dus aan in Cochabamba, met zen allen staan we te wachten op onze bagage. De mijne komt als een van de eerste. Te zenuwachtig om door te gaan beslissen we om op elkaar te wachten. Zodra we door de deuren gaan, gaat iedereen zijn eigen kant op. Niet meer zeker hoe mijn familie er in het echt uitziet, kijk in in het rond. Ik zie Rena naar me lachen en ik weet waar ik heen moet. Buiten de luchthaven worden er foto´s gemaakt van de gastgezinnen met hun nieuwe zoon of dochter. Al snel kom ik te weten dat er een AFS-student dicht bij me woont. Maar 5 straten verder.
Terwijl we naar huis rijden praten Rena en ik over vanalles, maar vooral geniet ik van het uitzicht. Doordat Cochabamba niet in een ´kuil´ligt zoals La Paz kan je het gebergte nog beter zien hier.
Thuis aangekomen zie ik een zelfgemaakt welkomsbord met mijn naam aan de deur en wanneer ik en rondleiding krijg zie ik mijn naam op een metalen plaatje met Tweety op aan de deur van mijn slaapkamer. Mijn eigen kamer maar ik denk wel dat deze eerst van Lalo was (mijn broertje) aangezien hij nu bij Rena op de kamer ligt.
Terwijl ik mijn koffer aan het leegmaken ben komt Rena me halen om te gaan luchen. De porties eten die men hier krijgt in een restaurant zijn groot! Ook leer ik mijn eerste woordjes Spaans. Pan betekend brood, hielo betekend ijs (voor in drinken).
Nadat we hebben gegeten gaan we naar de cinema waar ook een speelhal is. Lalo en Valentina spelen wat spellen terwijl Rena en ik nog wat rondwandelen. Na de spellen gaan we nog even naar de supermarkt. De prijzen voor alles is hier echt goedkoop. Wat ik nog ontdek is dat we hier in Bolivia Oreo Hoorentjes hebben voor ijs! Het volgende woord dat ik leer is ´leche´, dit betekend melk.
Niet veel later dan dat we terug thuis zijn aangekomen komen er al 2 vriendinnnen van Rena langs. Wij blijven praten tot het avondeten.
Andere dingen die me zijn opgevallen:
- verkeersregels worden al snel vergeten.
- na het eten zegt men altijd danku.
- ik ben de eerste nederlanders al tegengekomen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten